Hoera, ik schreef nog eens een filmrecensie voor Schamper, over de nieuwe van Pedro Almodóvar. Die besprekingen mogen niet langer dan 1950 tekens zijn, waardoor het echt lastig schrijven is. Dit is wat ik er van gemaakt heb!

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en Bart De Wever nog in een luier rondliep, heerste in het zuiderse Spanje een man genaamd Francisco Franco. Iedereen moest braaf luisteren naar wat de dictator te zeggen had en in de terreur die heerste had men amper plezier. Toen Franco eindelijk het loodje had gelegd was de opluchting dan ook groot. Jongeren gingen nachtenlang feesten en experimentele kunstenaars gingen zich groeperen. Een van hen viel op met zijn films vol geflipte personages en verhaallijnen die compleet van de pot gerukt waren. Zijn naam? Pedro Almodóvar.

Almodóvar draait de ene gestoorde cultfilm na de andere en lanceert zo de carrière van sterren als Antonio Banderas en Javier Bardem. Decennia later lijkt de provocateur eindelijk volwassen geworden en krijgt hij unanieme lof voor prachtige dramafilms als Volver, Hable Con Ella en Todo Sobre Mi Madre. En toch kon Pedrito het niet laten om terug te grijpen naar zijn verleden als regisseur van meer absurde films, zoals hij met zijn nieuwste bewijst.

In Los Amantes Pasajeros volgen we de bemanning van een vliegtuig dat net te horen gekregen heeft dat het landingsgestel geblokkeerd zit en dus ‘in de lucht moet blijven cirkelen’ tot het ‘misschien’ mag landen. Een tof maar ietwat mager concept, dat gelukkig sterk vertolkt wordt door de ouwe getrouwen van Almodóvar. Zo speelt Lola Dueñas weer een van haar prettig gestoorde typetjes en zijn ook Paz Vega en Penélope Cruz even te zien.

Is dit Almodóvars beste film? Nee, natuurlijk niet. De film is nog lichter dan het blaadje papier dat je in je handen hebt en bevat zo weinig oestrogeen dat zelfs Koen Crucke er ongemakkelijk van wordt. Door zijn beeldtaal overstijgt hij toch de pulpfilms die men doorgaans in Tinseltown durft te produceren. Een ideale film dus om de lente mee in te zetten en met een vrolijk gevoel buiten te gaan, want wie met een lang gezicht de cinema durft te verlaten na deze film moet dringend zijn abonnement op Kerk & Leven eens opzeggen.

De slotavond van het filmfestival van Cannes, 2008. Terwijl Paris Hilton voor de ogen van de paparazzi paradeert, zitten twee mannen van een glas prosecco te genieten. Juryvoorzitter Sean Penn en regisseur Paulo Sorrentino hebben het over Il Divo, de film van Sorrentino die enkele ogenblikken later volledig terecht de Prijs van de Jury zal krijgen. Penn is onder de indruk van de film, waarop Sorrentino hem voorstelt om samen een film te draaien. En zo geschiedde…

Drie jaar later staan Sorrentino en Penn opnieuw in Cannes om er This Must Be the Place voor te stellen. De film vertelt het verhaal van Cheyenne (Penn), een rijke rockster die ‘met pensioen’ is. Zoals het een rockster betaamt, brengt hij de dag door met het stiften van zijn lippen, squashen in zijn leegstaand zwembad en rondhangen. Wanneer hij net te laat komt bij de dood van zijn vader, een diepgelovige jood, besluit Cheyenne de nazibeul die zijn vader in de concentratiekampen vernederde, op te sporen om hem te wreken.

Nadat we Penn eerder al zagen als homoactivist (in de zeemzoete prent Milk) en een escapist (in het fantastische Into the Wild), komt hij in deze film naar voor als een personage met een hoek af. Cheyenne wordt bij momenten wel zeer karikaturaal voorgesteld, vooral wanneer Penn voor de zesendertigste keer op een klagerig toontje begint te spreken. De vloeiende camerabewegingen van Sorrentino staan in schril contrast met de voormalige rockster die door het beeld lijkt te slenteren, op zoek naar zichzelf.

Ondanks het feit dat de film in het niets verbleekt bij Sorrentino’s vorige film, het magistrale Il Divo, is This Must Be the Place zeker niet slecht. De perfecte muziekkeuze en enkele scènes konden ons zeker bekoren. Ook de oneliners van Cheyenne, een kind gevangen in het lichaam van een volwassene, zaten er vaak boenk op. Wij zijn alvast zeer benieuwd naar nieuw werk van Sorrentino!

- Thomas voor Schamper

Vier jaar nadat Vincent Paronnaud en Marjane Satrapi met Persepolis hoge ogen gooiden op gerenommeerde filmfestivals als Cannes en Vancouver verfilmden ze samen Poulet aux Prunes, opnieuw een graphic novel van de Iraanse Satrapi. Na hun succesvol debuut besloot het duo om voor het eerst met acteurs van vlees en bloed te werken.

Nasser-Ali Khan is een gevierd violist wanneer zijn vrouw Faringuisse na een heftige discussie zijn lievelingsviool breekt. Lusteloos en verteerd door verdriet besluit hij om het leven vaarwel te zeggen en in bed te liggen tot de dood hem komt halen. Voor het zover is blikt hij terug op zijn leven en de onbereikbare geliefde die hij ooit vaarwel moest zeggen.

Met behulp van een zachte clair-obscur en okertinten creeëren de regisseurs een wereld die aan de films van Jean-Pierre Jeunet doet denken. Niet alleen de kleuren, maar ook de personages en magische sfeer refereren naar Amélie Poulain. Satrapi en Paronnaud nemen je mee naar een Midden-Oosten dat wij als youngsters nooit gekend hebben. Het Teheran van Nasser-Ali is een stad waar je in elke winkel om de hoek opium en kruidenthee kan kopen, en die schrijvers als Kader Abdollah en Khaled Hosseini maar wat graag in hun romans aan bod laten komen.

De keuze voor een alwetende voice-over is een mindere zet van de regisseurs. De vele close-ups, flashbacks en flashforwards daarentegen geven de film een extra cachet en zorgen ervoor dat je het gevoel hebt naar een stripverhaal op het witte doek te kijken. Wie Persepolis gezien heeft zal misschien met iets te hoge verwachtingen de bioscoopzaal binnenwandelen, maar toch kan deze parabel over een man die niet langer wou leven zeker bekoren.

- Thomas Smolders/Over Film

Habemus Papam! Eens om de vijftien jaar kijkt de hele wereld toe hoe een oude man in een mal pakje op een balkon aan het Sint-Pietersplein met deze gevleugelde woorden de massa toespreekt.

Maar wat zou er gebeuren moest die Papam helemaal geen zin hebben om de goede herder te spelen? Kan hij zich er met een “Nee bedankt, ik pas liever” van af maken? Dat is de centrale vraag in Habemus Papam, de nieuwste film van de Italiaan Nanni Moretti.

Nadat zijn collegae een niet nader genoemde kardinaal (Michel Picolli) tot nieuwe paus hebben benoemd, begint deze aan zijn eigen kunnen te twijfelen. Geconfronteerd met de loodzware taak die op z’n schouders rust, stort hij in, net voor zijn officiële aanstelling op het befaamde balkon aan het Sint-Pietersplein. Enter Moretti, die in deze film een weergaloze psychoanalyticus speelt. Hij moet ervoor zorgen dat de pasverkozen paus zijn zelfvertrouwen terugvindt.

Dat Habemus Papam niet meteen de meest sexy film is, is een understatement. In een wereld waarin popcornblockbusters hun best doen zoveel mogelijk op te vallen, blinkt Moretti uit in onopvallendheid. Voor hem geen glimmende special effects of strakkebabes. Net als in La Stanza del Figlio trakteert Moretti het publiek op een oerdegelijke film, met schitterend gecaste acteurs en beelden die rechttoe rechtaan zijn.

In tijden van pedopriesters en een nakende dreiging vanuit het Islamitische oosten had Moretti met zijn film een politiek statement kunnen maken, wat hij jammer genoeg naliet. Ondanks het redelijk zware thema kabbelt de film voorbij, om uiteindelijk te eindigen in één van de straffere scènes die we recent zagen.

Laat ons hopen dat godsdienstleerkrachten nu eindelijk en masse gaan inzien dat er meer films zijn dan de Dekalog van Krzysztof ‘alles is symboliek’ Kieslowski!

- Thomas Smolders/Over Film

Mijn zusje was negen toen ik haar Tacones Lejanos van Pedro Almodóvar liet zien. Onze moeder was ziedend, want de jonge Almodóvar stond voor seks, travestieten en absurde hersenkronkels. Die herinnering kwam in me op toen ik naar La Piel Que Habito zat te kijken. Na de redelijke brave films Volver (2006) en Los Abrazos Rotos (2009) trekt Pedro eindelijk zijn doos vol waanzin opnieuw open. En dat kunnen wij ten zeerste appreciëren! 

Robert Ledgard (Antonio Banderas) is een succesvol chirurg die er sinds de lugubere dood van zijn vrouw alles aan doet om een nieuwe, artificiële huid te kweken. Het zou zonde zijn om meer van de plot te verklappen, dus laten we het hierbij.

Almodóvar koos ervoor om niet chronologisch te werken, een beslissing die de film ten goede komt. Hoe langer de film duurt, hoe meer je verwikkeld raakt in de intrigerende verhaallijn. Er wordt, toch zeker naar Spaanse normen, opvallend weinig gesproken waardoor er meer aandacht is voor de sublieme filmmuziek.

Wie al meerdere films van Almodóvar gezien heeft zal in La Piel Que Habito verschillende elementen herkennen. Zo deed de scène waarin Ledgard zijn geliefde Vera (Elena Anaya) op een tv-scherm bekijkt ons denken aan Los Abrazos Rotos, en vertoont de sfeer in de film veel gelijkenissen met die in ¡Atame!, een andere kaskraker die Almodóvar met Banderas draaide.

Deze film de beste Almodóvar noemen gaat ons net een brug te ver, daarvoor is het oeuvre van deze Spanjaard ondertussen te sterk. Maar toch kan je La Piel Que Habito gerust beschouwen als zijn beste sinds La Mala Educación, uit 2004. Vamos al cine!

- Thomas Smolders/Over Film

Psychedelische kleuren, een hoeveelheid drugs die niet moet onderdoen voor de jaarlijkse export uit Mexico, slogans tegen het establishment… Welkom in de flowerpower van de jaren 60! Magic Trip, een documentaire van Alex Gibney en Alison Ellwood, vertelt het verhaal van een legendarische reis.

In 1964 kocht Ken Kesey, de auteur van One Flew Over the Cuckoo’s Nest, een afgedankte schoolbus. Samen met de Merry Pranksters, een groep jongeren die zich rond hem gevormd had, besloot hij een reis te maken door de USA. Ze doopten de bus Furthur, wat volgens de legende een combinatie zou zijn van Further en Future. Volgens anderen is het gewoon een spelfout. 

De bus werd bestuurd door Kesey en Neal Cassady, die later symbool stond voor Dean Moriarty, het hoofdpersonage uit het boek On The Road. Jack Keroac, de schrijver van deze cultklassieker, was zelf ook mee op de reis.

Tijdens de reis werd er heel wat gefilmd, maar de kennis en vaardigheden ontbraken om er nadien een echte film van te maken. Enkele jaren geleden hebben Gibney en Ellwood onbeperkte toegang gekregen tot het filmmateriaal, waaruit ze deze documentaire gemonteerd hebben. Omdat de beelden niet gesynchroniseerd waren met het geluid was er voordien geen enkele regisseur die het aandurfde zich aan dit huzarenstuk te wagen.

Aangekomen in New York schreef Tom Wolfe een boek over deze reis, dat hij The Electric Kool-Aid Acid Test noemde. Volgens Rolling Stone zou Gus Van Sant van plan zijn om het binnenkort te verfilmen.

- Thomas Smolders/Over Film

Op 11 oktober is Magic Trip the zien in Vooruit, Gent naar aanleiding van het Filmfestival Gent

Net zoals België ‘Mr Nobody’ heeft en Spanje ‘Kika’, kreeg ook Griekenland in 2009 een nationale mindfuck. ‘Dogtooth’ is een van de meest spraakmakende films uit Zuid-Europa van de afgelopen jaren en kreeg in Cannes de ‘Un Certain Regard Award’.

‘Dogtoogh’ vertelt het verhaal van een Grieks gezin, dat er ietwat rare gewoontes op nahoudt. Om een onbekende reden hebben de ouders besloten om de kinderen op een aparte manier op te voeden. Zo mogen hun kinderen niet buiten de ommuurde villa komen en vertonen ze afwijkend sociaal gedrag.

De Griekse regisseur Giorgos Lanthimos zet met deze film een enorm sterke prestatie neer. Dit is het soort film die het concept ‘beeldverhaal’ ruimschoots overstijgt. Anderhalf uur lang heb je het gevoel dat je naar een film zit te kijken die met een Canon AE-1 geschoten is, een analoog fototoestel. Cameraman Thimios Bakatakis brengt het gedurfde scenario perfect in beeld en gaat in zijn composities verder dan een doorsnee Director of Photography zou doen. 

Ondanks, of net dankzij, de speciale dialogen is deze film een culthit in worden. Deze film gaat dieper en laat je met een wrange nasmaak achter. 

- Thomas Smolders/Over Film

Wegens examens zal het de komende weken wat rustiger zijn op mijn blog. Moest je zelf even tijd hebben om een recensie te schrijven, dan zou dat heel sjiek zijn :)

Meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders. Het is een credo dat Luc en Jean-Pierre Dardenne ondertussen al enkele jaren aanhouden, wat in hun geval trouwens alleen maar positief kan zijn. 

Wie La promesse, Rosetta, Le fils of L’enfant heeft gezien, zal in ‘Le gamin au vélo‘ alvast flink wat raakvlakken ontdekken. Zo speelt ook hun achtste langspeler zich af in en rond de cités van Seraing en wordt hij met verbazend veel naturel gedragen door een amateuracteur: in casu de twaalfjarige Thomas Doret. Bovendien wordt alle narratieve ballast opnieuw overboord gekieperd, zodat je ondanks de sociaal-realistische context veeleer de indruk krijgt naar een sprookje te kijken, inclusief bos, goede fee en zelfs een roodkapje. 

Waarover het gaat, vraagt u? Over de elfjarige Cyril (Doret), een energieke knul die door zijn pa (Renier) in een kindertehuis werd gedropt zonder een adres of telefoonnummer na te laten. Toch lijkt Cyril niet van plan zich zomaar bij de situatie neer te leggen. Wanneer hij toevallig Samantha (De France) aanklampt, een coiffeuse uit de buurt, lijkt hij eindelijk de troostende schouder gevonden te hebben waarnaar hij zo driftig snakt. 

Toegegeven. An sich klinkt de synopsis minstens zo heftig als die van Rosetta of Le fils, maar zoals gezegd gooien de Dardennes het deze keer over een andere boeg. Zo hijgt hun handbewogen camera niet langer in de nek van de personages, met een minder benepen sfeer tot gevolg. Aangezien het de eerste film is die ze tijdens de zomer draaiden, is de toon ook een stuk luchtiger, met zowaar blauwe hemels en groene stadsparken. Bovendien voegen ze er met Cécile de France zelfs een discreet vleugje wulpse glamour aan toe, zodat Le gamin iets krijgt van een zuiders staaltje neorealisme met een Waalse Anna Magnani. 

Dat dit hun meest toegankelijke film is – inclusief het nogal geforceerde happy end – is dus het minste wat je kunt zeggen. Gelukkig is dat bij de Dardennes nog geen synoniem voor sentimenteel of simplistisch. Onder de kwieke verpakking, met Cyril die als een razende door de film fietst, schuilt ook nu weer een weldoordachte parabel over topossen als schuld, boete en vergeving. De hamvraag klinkt bekend: ‘Vader, waarom hebt gij mij verlaten?’ 
Eindbilan: Meeslepend, aandoenlijk en complex in zijn eenvoud, oftewel alles wat je van het kwaliteitslabel ‘Luc & Jean-Pierre Dardenne’ verwacht. 

- Dave Mestdach/Focus Knack

Een verhaal over liefhebben, koesteren en loslaten. Jackie, een vrouw wiens gezicht een donkere geschiedenis verraadt, vult haar dagen met vluggertjes met een collega, het bekijken - en tevens bespioneren – van camerabeelden uit de omgeving en met het naar huis slenteren om daar haar stille leventje voort te zetten. Veel sprankel en schoonheid lijkt ze niet te kennen, ze leeft van dag tot dag.

Tot ze op een dag een man op de camerabeelden lijkt te herkennen. Al wat we weten is dat hij in de gevangenis gezeten heeft en wegens goed gedrag vervroegd is vrijgekomen. Ze begint hem te volgen, eerst via de camerabeelden en later in realiteit. Als kijker voel je hier een zekere spanning, je weet immers niet waarom Jackie zichzelf zo opvreet vanbinnen. Verder in de film wordt duidelijk wat de relatie tussen beiden is, waarom Jackie zich in het hol van de leeuw waagt en hoe ze uiteindelijk een cruciaal deel van haar leven kan afsluiten.

Het verhaal op zich is misschien niet erg origineel, in de zin dat er geen buitengewoonlijke dingen gebeuren die het dagelijkse leven overstijgen. Maar, dit moet ook niet. ‘Red Road’ is een emotionele trip doorheen de onafgesloten hoofdstukken in het leven van Jackie. De setting is realistisch en zo hoort het ook, als het verhaal tot zijn recht wil komen. Toch wel puike prestaties en een pluim voor de hoofdrolspeelster Kate Dickie (Jackie) wiens emoties, hoe kil en verbitterd ze ook zijn, van het scherm afspatten. En diegenen die goed gekeken hebben, herkennen zeker de jongeman Martin Compston (Rickie)– al speelt hij hier maar een bijrolletje - die de hoofdrol speelde in Sweet Sixteen van de immer fantastische Ken Loach.

- Annelies Puype/Over Film

Zelf een recensie voor Over Film schrijven? Dat kan! Kijk op www.overfilm.tumblr.com/meewerken voor meer informatie

In samenwerking met La Semaine de la Critique (een nevensectie van het filmfestival van Cannes die dit jaar haar 50-jarig bestaan viert) zijn op mubi.com enkele films van vorige jaren te zien. Wie er ene wil zien moet snel zijn, want tot 30 juni zijn ze gratis te bekijken! Met ‘Altiplano’, ‘Lost Persons Area’ en ‘Imago’ is ook België goed vertegenwoordigd, ga dus zeker eens het werk van deze lokale regisseurs bekijken en laat me weten wat je ervan vond (of beter nog, schrijf er een korte recensie over!). Ik koos ervoor om ‘XXY’ te zien, een Argentijnse film uit 2007.

‘XXY’ vertelt het verhaal van de 15-jarige Alex die hermafrodiet is. Samen met haar ouders, die biologen zijn, woont ze aan de kust in Uruguay. Wanneer op een dag vrienden van haar ouders komen logeren raakt Alex met zichzelf in de knoop. De zoon van die kennissen, Alvaro, voelt zich aangetrokken tot Alex. Ook de vader van Alvaro, die plastisch chirurg is, heeft een grote interesse voor het ‘medisch wonder’ dat Alex is.

De cineaste heeft gekozen voor een koele, Scandinavische cinematografie die niet echt bij het verhaal past. Akkoord, dit is geen zomerse prent waar je met een grote smile mee eindigt, maar de emoties die aan bod komen gaan veel breder dan degene die in de krimi’s van onze noorderburen de revue passeren. Inés Efron groeit in deze film, naar het einde toe pakt ze uit met verbluffend goed acteerwerk. Ze is ideaal gecast voor deze rol, je staat er geen moment bij stil dat de 15-jarige waar je naar kijkt in werkelijkheid 22 jaar is. Ze heeft iets weg van Paz Vega in haar rol als Lucia in ‘Lucia y el Sexo’. En geef toe, vergeleken worden met Paz Vega is zeker geen belediging.

Het online ‘filmfestival’ van Mubi.com loopt nog tot 30 juni. Elke film kan in totaal 1000 keer bekeken worden, dus wacht niet te lang. Meer info vind je op http://mubi.com/programs/la-semaine-de-la-critique

- Thomas Smolders/Over Film

Als in trance wandelden wij na de screening van de nieuwe Almodovar de zaal uit: Penelope Cruz draagt in deze prent immers een decollete waarin een mens makkelijk kopje-onder kan gaan (en zeg nu niet dat we weer vrouwonvriendelijke opmerkingen zitten te spuien: als Pedro openlijk mag verklaren dat Cruz over ‘één van de spectaculairste decolletes van de internationale cinema beschikt’, dan mogen wij dat ook.

Maar we voelden ons ook een tikkeltje droef, want ’Volver‘ komt nog niet aan de hakken van ‘Hable Con Ella’, het meesterwerk dat stilaan een eenzame uitschieter lijkt te gaan worden in het oeuvre van de Spaanse cineast. Over het prachtige openingsshot van ‘Volver’ (een rijbeweging langs enkele vrouwen die grafzerken staan schoon te maken) of over Penélope geen kwaad woord: als de fiere mama die na de verdwijning van haar echtgenoot de touwtjes aan mekaar tracht te knopen, toont ze een maturiteit die ze in Hollywood nog niet heeft laten zien. Naast die steengoeie Cruz zagen we ook een lijk in een vrieskist, een fantoom-oma en een legertje onophoudelijk kwetterende matrones: ja, Pedro slaat weer toe. Almodóvar wou met deze door ‘Arsenic and Old Lace’ en ‘Mildred Pierce’ en door zijn eigen karmozijnrode dada’s (de film ademt de sfeer van Pedro’s geboortestreek La Mancha) geïnspireerdedramady een ode brengen aan het survivalinstinct van het Niet-Zo-Zwakke Geslacht, maar de hopeloos ingewikkelde, door een onwelriekend hoog kluchtgehalte gekenmerkte intrige die hij rond zijn personages heeft gesponnen, tackelde keer op keer onze pogingen om met de dames mee te leven. Pas wanneer Cruz onverwacht een hartverscheurende smartlap aanheft (u hoort evenwel de stem van flamencozangeres Estrella Morente) proefden we een aanzet tot waarachtige ontroering, maar voor het overige heeft Pedro-de-Melo (Almodóvar zat naar eigen zeggen te schreien terwijl hij het scenario schreef!) zichzelf weer eens nauwelijks in de hand. Voor wanneer nog eens een écht goeie Almodóvar?

- E.S/Humo

(Ik ben het zelf totaal niet eens met deze recensie. Aan jullie de kans om jullie mening over deze film te laten horen!)

Darren Aronofsky die zich aan een balletfilm waagt? Er zijn regisseurs die het zichzelf makkelijker maken (Jan Verheyen, iemand?), maar zo’n onderwerp hadden we zelfs van Aronofsky niet verwacht. Akkoord, na het zien van ‘The Fountain’ beseften we dat deze man tot zowat alles in staat is, maar ballet is wel zeer gewaagd.

‘Black Swan’ begint als een modern sprookje dat het verhaal van Nina (Nathalie Portman), een talentvolle danseres, vertelt. Alle elementen van de doorsnee dansfilm (jaloerse stand-in, jaloerse moeder, manipulerende regisseur…) brengt Aronofsky in het eerste halfuur van de film in zweverige pasteltinten in beeld. Wat daarna volgt is waarschijnlijk de grootste mindfuck in de recente filmgeschiedenis: zelfverminking, paranoia, hallucinaties…  

Bij momenten is deze film op het randje van ranzig, maar doorgaans weet Aronofsky de perfecte balans te vinden. Portman heeft zowat elke belangrijke filmprijs gewonnen die er te winnen valt voor haar rol in ‘Black Swan’ en dat is terecht. Met haar rol als prima ballerina gaat de Israëlische diep, in geen tijden zagen we iemand zo intens acteren. Een aanrader.

- Thomas Smolders/Over Film