Ljosmyndun

Tien jaar geleden veroverde Audrey Tautou de harten van alle...

Fri, 17 May 2013 19:40:32 +0200

Tien jaar geleden veroverde Audrey Tautou de harten van alle filmfans door Amélie Poulain te spelen in de gelijknamige film. Maar liefst honderd weken stond de film geprogrammeerd in Sphinx Cinema, een absoluut record. Een decennium later probeert ze dat huzarenstukje over te doen met L’écume des jours, een film die gebaseerd is op de beroemde roman van Boris Vian.

Regisseur van dienst is Michel Gondry, de man die de wereld liet weten dat blauw haar moet kunnen nadat hij Kate Winslet een smurfencoupe gaf in Eternal Sunshine of the Spotless Mind. De geknipte persoon om een roman van Vian te verfilmen, want beide heren hebben een gigantische fantasie. Een film gemaakt door een ADHD’er die een kaleidoscoop of drie inslikte en zich baseerde op een roman die door Roald Dahl geschreven kon zijn? Die moeten we zien.

L’ecume des jours vertelt het verhaal van de rijke Colin, wiens vrouw aan een zeldzame ziekte lijdt. In haar long groeit namelijk een bloem, een ziekte die enkel mannen als Boris Vian kunnen verzinnen. Palingen die door de kraan kruipen, een tv-kok die in de koelkast opduikt of dansers van wie de benen plots vier keer zo lang worden, qua mindfuck kan deze film wel tellen. Misschien is dit wel de zwakte van de film: een overkill aan ambitie. Door de vele woordspelingen en de visuele trouvailles zou een mens het mooie liefdesverhaal bijna vergeten. Na twee uur zijn je ogen gewoon doodop. Drugs verpakt als een cinefiele film, het kan dus blijkbaar.

Ondanks het gebrek aan rustige beelden charmeert de film vrijwel iedereen omdat hij zo gelaagd is. Vrijwel onopvallend is Gondry erin geslaagd om de schattigste prent van het jaar te doen omslaan in de meest triestige film van 2013. Om de nieuwe Amélie te worden is L’écume des jours misschien net iets te hyperkinetisch en experimenteel, maar charmant is hij zeker. Gaat dat zien, al is het maar omdat Audrey Tautou in die tien jaar nog altijd even knap is gebleven.

(Eerder verschenen in Schamper)

De Belgische inzending. Oh god why. Sommige mensen eten...

Tue, 14 May 2013 18:41:05 +0200

De Belgische inzending. Oh god why.

Sommige mensen eten stiekem kilo’s chocolade, anderen shoppen zich af en toe te pletter. Mijn guilty pleasure is net iets gezonder en heeft gelukkig geen impact op mijn portefeuille: het Eurovisie Songfestival. Nee serieus, ik meen dat.

Het grootste kitschfestival ter wereld heeft de voorbije jaren flink wat van haar populariteit verloren, maar ik blijf trouw op post. Weken voor Het Grote Moment is aangebroken beluister ik alle nummers meerdere keren, surf ik naar de roddel- en nieuwsblogs en volg ik de polls nauwgezet op. Eat your heart out, André Vermeulen, want de voorspellingen die ik zelf maakte zaten er zo goed als altijd boenk op!

Al begrijp ik dat de meesten beginnen fronsen wanneer ik over Eurosong begin. De kwaliteit van de liedjes is al jaren – en ik druk mij nog zacht uit - ondermaats, wat ervoor zorgt dat geen enkele zichzelf respecterende artiest zich nog wil ‘verbranden’ aan de grootste zangshow ter wereld. Als er al een grote naam aan deelneemt, zoals Sébastien Tellier, is dat doorgaans om de show in het belachelijke te trekken. Daarnaast zijn velen er nog steeds van overtuigd dat enkel Oostbloklanden een kans maken op de overwinning, terwijl dit sinds de invoering van een jury lang niet meer zo logisch is.

Voor alle mensen die niet van plan zijn om te kijken deze week – de halve finales beginnen vanavond al – is er goed nieuws! Wie de dag nadien toch wil mee kunnen praten op het werk of in de les hoeft enkel onderstaande tekst af te printen en in zijn/haar broekzak te stoppen. Als je het ‘scenario’ nauwgezet opvolgt zal je nooit door de mand vallen en hoge ogen gooien bij de andere gesprekspartners.

Toen we wel nog mochten meespelen met de grote jongens

Begin het gesprek vrij luchtig, zodat de belangrijkste vragen later aan bod komen. “Zeg, gehoord dat Cascada deelneemt voor Duitsland? Die ene van die foute dancesongs. Re-te-slecht live, al is haar uiterlijk na al die jaren nog vrij deftig gebleven”, zeg je ironisch. Pro tip: altijd over het uiterlijk van de kandidates beginnen als het gesprek dreigt stil te vallen. Eurosong is – hoe je het ook draait of keurt – bij momenten gewoon een vleeskeuring. Ellenlange blote benen, jongens die uit een Joepie-poster ontsnapt lijken of borsten die ‘per ongeluk’ uit een jurk floepen, alle troeven worden in de strijd geworpen om stemmen te ronselen.

De kandidate van Slovenië, bijvoorbeeld, had evengoed in een spotje van Veet kunnen meedraaien. “Als ze haar haar tenminste niet in een Skrillex-coupe had geknipt”, voeg je daar fijntjes aan toe. “Die beat onder haar lied lijkt trouwens verdacht goed op de ‘muziek’ van die kleine dubstepdude. Of op mijn elektronische tandenborstel, dat kan ook”.

“Maakt België volgens jou een kans?”, zal je gesprekspartner op een bepaald moment vragen. Dit is het moment waarop je je hoofd in je nek legt. Terwijl je naar adem hapt begin je aan een bulderlach die je van diep in je borstkas laat opkomen. “Wij, winnen?” roep je uit. “Jongen toch, wij halen niet eens de finale! In de afgelopen acht edities hebben we maar één keer de halve finale overleefd, en ook dit jaar kunnen we er naar fluiten. Die halfbakken Italiaan die we sturen al eens goed beluisterd?”, hoor je jezelf zeggen.

“We zouden dit ganse spelletje beter eens serieus gaan nemen, want in de andere landen begint men zich stilaan zorgen te maken over onze capaciteiten. Alsof ons imago nog geen deuken genoeg heeft gekregen met een Minister van Cultuur die amper haar eigen naam kan onthouden!”

Sébastien Tellier. De enige Eurosongkandidaat die ooit op Dour stond, denk ik.

Op dit moment is je vriend wat uit het lood geslagen. “Wij… Wij maken toch wel een kans?”, zal hij prevelen. “De Standaard en André Vermeulen hebben gezegd dat…”. Onvermoeibaar ga je verder: “André kan mijn kloten kussen. In het vervolg moeten we maar een voorbeeld nemen aan onze noorderburen, die dit jaar Anouk sturen. Blijkbaar moet je als journalist trouwens steevast het woord rockchick gebruiken als je over Anouk schrijft, maar haar nummer waarmee ze deelneemt is allesbehalve rock. Denk aan Tori Amos, maar dan met tatoeages. Top tien-materiaal!”

Uiteraard lopen er ook dit jaar weer een hoop freaks rond op Eurosong. Voorlopig heb ik nog geen Epic Sax Guy gespot, maar wat niet is kan nog komen. Zo heeft Griekenland een nummer getiteld ‘Alcohol is free’, zingen de Bulgaren afschuwelijk vals over champignons – dat is toch wat ik er uit opmaak - en brengt Georgië een rip-off van Twarres. Freakshows heersen!

Tot slot volgt de vraag der vragen: “Wie zal zaterdagavond de finale winnen na een stortvloed aan twelve points?”. Volgens de ‘kenners’ zijn er drie topfavorieten. Servië stuurt een soort K3-met-bitches en Denemarken maakt ook kans omdat je hun lied niet uit je hoofd krijgt, met dank aan de irritante rotfluit die ze gebruiken. Een derde kanshebber, Ukraïne, heeft dan weer een knappe zangeres maar een niet zo dansbaar nummer. Toch bewezen enkele muzikanten de voorbije jaren dat je met een ballad kan winnen – denk aan Marija Šerifović – waardoor deze derde hond zaterdag misschien wel met het been gaat lopen. Voor het zo ver is volgen de twee halve finales dus. Wie de Belgische kandidaat aan het werk wil zien zal snel moeten zijn, want morgen is iedereen Roberto Bellarosa voorgoed vergeten.

It's funny 'cause it's true. Kind of.

Sun, 12 May 2013 10:24:00 +0200

Een stuk over het Bal der Bals, omdat het kan. Wie het bij die naam in Keulen hoort donderen vindt een korte situering onderaan deze tekst.

Terwijl het lichtjes regende fietsten David en ik gisteren naar Flanders Expo, waar die avond Bal der Bals plaatsvond. Aangezien onze vriend Thijs ziek was hadden we zijn duoticket voor Vlaanderens eerste festibal gekregen, een unieke kans aangezien het exclusieve feestje zo goed als uitverkocht was. Dachten we.

Vlak voor Flanders Expo stonden tientallen dure wagens geparkeerd, waarin vaders afscheid namen van hun dochters, die stonden te pochen over de jurkjes die ze aanhadden. “Voor m’n kleed zijn we naar een verkoop van Nicky Vankets geweest. Mode is altijd een investering en in een Vankets voel je je toch altijd net dat ietsje beter”, hoorden we een meisje tegen haar vriendin zeggen.

De regen joeg ons echter snel naar binnen, waar ons meteen opviel hoe laag de gemiddelde leeftijd van het publiek wel niet was. Officieel moet je meerderjarig zijn om binnen te raken op het Bal der Bals, maar dat ook jongere mensen binnen konden bewees Marie-Louise d’Artichaut. “Met een kleine d, uiteraard”, voegde ze daar fijntjes aan toe. “Eigenlijk ben ik nog maar 16 jaar, maar dankzij de zus van Mathieu De Ruyck – met wie ik samen in de golfclub van Knokke Le Zoute zit - ben ik hier toch binnengeraakt. Ik ben blij dat ik een van de minderjarigen ben die binnenmocht op Bal der Bals, over het algemeen zijn m’n foto’s op Facebook van gewone fuiven, maar hiermee kan ik echt scoren bij mijn vrienden en vriendinnen. Zo’n exclusief evenement voor 8000 mensen, dat is niet niets.”

Een avondje YOLO.

Al had een groot deel van die achtduizend ‘aanwezigen’ precies haar kat gestuurd. Bert Van Doorselaere, Senior Brand Manager van het feest, komt schoorvoetend met een uitleg. “We zijn misschien wat onstuimig geweest met onze wedstrijden waarin we gratis tickets weggaven. We vertelden de facebookbeheerders dat ze 10 tickets mochten weggeven, maar en passant vertelden we hen ook dat ze er gerust 50 mochten uitdelen. Anders gingen wij dat spel hier nooit gevuld krijgen, jong!”.

“Het nadeel is wel dat we hier nu zitten met 40.000 ongebruikte tickets en flyers waar we niets meer mee zijn. Misschien kan ik die via mijn vader uitdelen aan de arme kindjes in Afrika, die het als notitiepapier kunnen gebruiken. Ze zijn dan misschien wel dubbelzijdig bedrukt, maar het is het gebaar dat telt. Het zou echt een ideale stunt zijn voor de Rotary van Sint-Martens-Latem, waar mijn papa penningmeester is!”

De gevolgen zijn er dan ook naar: maar liefst één op de drie aanwezigen had zijn of haar ticket gewonnen via een wedstrijd of gratis gekregen bij aankoop van een tube tandpasta. Om deze groep van parasieten toch een gevoel van exclusiviteit te geven konden ze terecht bij de ‘bar voor mensen die een gratis duoticket hebben gewonnen’. Hier ontmoetten David en ik een groepje vriendinnen dat giechelend rond een tafeltje stond te dansen. Hoge hakken, blonde lokken en meer schmink dan hersenen, dat type. Eén ervan, Victoria Dutoit, stond gevaarlijk met een magnumfles Veuve Clicquot te zwaaien. “YOLO is echt mijn levensmotto en daarom laat ik me hier ook eens volledig gaan. Niet dat ik champagne drink, maar we hebben toch elk een fles gekocht om te spuiten zoals wielrenners dat doen aan de aankomst.”

In de Skyboxen – de exclusieve ruimtes voor de VIP’s – werd wél gedronken. Hier zagen we de zelfverklaarde social media guru Cain Ransbottyn, die met een aantal vrienden een ‘flesje Grey Goose was aan het zetten’. Een beetje aangeschoten stak hij van wal: “Bal der Bals is echt een topfeestje! Nergens krijg je zo veel waar voor je geld, dit jaar heb ik gekozen voor de Shitbox-optie. Concreet houdt dit in dat ik met een druk op deze knop een team kan oproepen dat nadien met een mobiel DIXI-toilet naar me toekomt. Aan de hand van een gps-signaal kunnen ze me altijd terugvinden in de mensenmassa, zelfs wanneer ik me even tussen het plebs begeef”.

Feesten als de beesten. Wat hebben we een plezier!

Terwijl de muziek van een of andere Topradio-dj door de boxen knalde, botsten we opnieuw op Van Doorselaere, wiens das intussen wat losser hing. Wanneer David en ik hem feliciteerden voor de gigantische goede communicatie op de sociale media begon hij wat uitleg te geven over hun stunts. “We hadden een lijst met internationale steden op onze site gezet van waaruit zogezegd bussen gingen vertrekken, maar uiteraard sloeg dat nergens op. De enige bussen die we hadden ingelegd waren die tussen het station en Flanders Expo, maar die hebben we last-minute geannuleerd. Niet dat ons publiek met de bus zou komen, maar het stond wel fancy en professioneel”.

Een andere stunt die traditioneel verbonden is aan zo’n galabal is het aankondigen van BV’s die op het feestje aanwezig zullen zijn. Zo spotten we gisteren onder andere Christophe Stienlet (‘Bartje’ uit Schuif Af), Rudy Vandamme (de man die week 7 van Komen Eten won) en Birgit Meyskens (achtergronddanseres bij de Studio 100-band). Een mens zou zich zowaar oncomfortabel gaan voelen bij al dat bekend en beloftevol volk.

Op weg naar de uitgang werd ons nog een goodiebag in de handen geduwd. Een gratis balpen van een van de sponsors! Een blikje TAO (die dingen zitten echt in élke goodiebag)! Aïki-noedels! “Deze dingen moeten echt een fortuin gekost hebben”, mompelde mijn broer terwijl we door de deur wandelden. Op de parking stonden al wat dure auto’s, waarin vaders zaten te wachten op hun dochters, de Vlaamse bourgeoisie. Morgenochtend zullen de eerste foto’s gepubliceerd worden, waarop zoon- en dochterlief poseren met een fake glimlach. Getuite lippen, het logo van de wodkafles mooi in beeld, een vinger of twee opsteken en het truitje netjes gedrapeerd over de schouder. De CEO’s van morgen.

Disclaimer: uiteraard zijn David en ik gisteren niet naar Bal der Bals geweest, en dat zullen we ook nooit doen. Hoewel alles dus uit onze duim gezogen is, zal de realiteit er gruwelijk dicht bij liggen. Vrees ik. Toch had ik dit jaar de kans om naar het festibal te gaan. Mathieu De Ruyck had me immers een aantal VIP-tickets aangeboden als mijn broer en ik voortaan zouden stoppen met ‘commentaar op hem te geven’, lees: ‘minder kritisch zouden zijn’. Want dat is wat we doen, zijn daden in vraag stellen. D’accord, we zijn niet altijd even subtiel, maar aangezien de media ronduit in zijn fabeltjes trappen moet iemand zijn leugens onderuithalen. Sorry Mathieu, maar ik heb je aanbod dus niet aanvaard. Leve de vrijheid van meningsuiting!

Wat is het Bal der Bals? En waarom is er zo veel commotie rond?

Het Bal der Bals werd aangekondigd als het grootste galabal van Vlaanderen. Duizenden mensen, vuurspuwers, internationale acts, waterpijpen in de tuin, chocolade snuiven… Als we de reclame mochten geloven zou het hét grootste evenement van het jaar worden. Als. Wie de organisatie een beetje kent, weet dat men alles met een blok zout moet nemen. Mathieu De Ruyck, de man die instaat voor de communicatie en nog een paar andere zaken (wat doet die jongen eigenlijk?) is na al die jaren – hij organiseerde voordien o.a. Bal du Zoute – een fenomeen geworden. Likes kopen op facebook, followers kopen op Twitter, acts aankondigen die nooit gaan optreden, sponsors vermelden die van toeten noch blazen weten, mensen bedreigen die enige kritiek durven geven… Als we met alle mensen die hij ooit ‘een rechtszaak ging aanspannen’ naar Flanders Expo zouden trekken, dan zouden de zalen tenminste gevuld raken, wat gisteren dus niet het geval was.

Generatie Morgen: Bert Beauprez & Sander Gillis

Sat, 11 May 2013 12:30:58 +0200

Iedere zomer pakt Focus Knack uit met haar ‘Generatie Nu’-reeks, waarin topjournalist Geert Zagers wekelijks op zoek gaat naar creatief talent in verschillende kunstvormen. Ik heb voorlopig nog iets minder schrijftalent dan Geert en een job bij Focus Knack is ook nog niet voor meteen, maar dat weerhoudt mij er niet van om gewoon zelf een aantal creatievelingen in de spotlights te plaatsen. Onder de noemer ‘Generatie Morgen’ probeer ik maandelijks zo’n stukje te schrijven. In maart ging ik op bezoek bij fotograaf Anton Coene, in april bij model Lisa Verberght. Deze maand trok ik naar de VRT voor Bert Beauprez en Sander Gillis.

In de zomer van 2008 organiseerde de VRT een van de mooiste projecten voor jongeren in haar geschiedenis: De Overname. Voor het eerst werden jongeren actief betrokken bij het maken van radio en televisie, en kregen ze een podium om hun kunnen te tonen. Met behulp van ervaren rotten als Jan Hautekiet, Kathy Lindekens en Wim De Vilder werden de kneepjes van het vak aangeleerd terwijl de VRT zelf input kreeg over welke programma’s ‘de jeugd’ écht wil zien.

Vijf jaar later wordt al snel duidelijk dat die jongeren niet hebben stilgezeten. Joren presenteert op Studio Brussel, Minke is productieassistent bij Café Corsari, Kamiel komt geregeld op televisie met zijn tekeningen, Jill en Lisaboa spelen vaak mee in grote producties, Aris doet ‘iets’ in China, mijn broer is dj, An-Sophie is Chef Cultuur bij Schamper en ik ben zopas tot haar opvolger verkozen. Twee van die jonge gasten zijn net als Joren teruggekeerd naar de plaats waar het allemaal begonnen is: Bert Beauprez en Sander Gillis. Die eerste is al een jaar of twee presentator op MNM, waar Sander sinds een paar maanden ook presenteert. Wie een kleine broer of zus heeft, of gewoon zelf al aan kinderen is begonnen, kent Sander uiteraard ook als de wrapper die ‘Wie Wordt Wrapper’ net niet won, maar uiteindelijk toch wrapper werd.

Op een belachelijk vroeg uur – zeker voor een zondagochtend – spoor ik naar de VRT in Brussel, voor het eerst in een jaar. Terwijl ik in de tram zit, komen alle herinneringen terug. De drie haltes die Meiser heten terwijl ze op honderd meter van elkaar liggen. De kerk waarvoor Bert, David, Kenzo en ik dit filmpje draaiden. Het bouwvallige Hotel Reyers, waarvan ik me in geen honderd jaar kan voorstellen dat iemand er überhaupt zou willen slapen.

In de studio is Bert al druk in de weer, al zit het grootste werk er al op nog voor zijn programma begonnen is. “De meeste dingen zijn op voorhand opgenomen, waardoor ik ze enkel op het juiste moment hoef af te spelen. Het enige gevaarlijke daaraan is dat je moet opletten dat je niet de verkeerde file in de playlist stopt. Op zo’n moment moet je gewoon doen alsof je neus bloedt en verdergaan met de show alsof er niets gebeurd is”.

Er is geen kat op de redactie, behalve redactrice Manon die een paar uur later zal komen binnendartelen. “Het is crisis hé”, zegt Bert. “Zeker op zondag is hier niemand. Vroeger hadden presentatoren nog minstens één technicus en een ‘regisseur’ voor hun programma, maar tegenwoordig sta je er helemaal alleen voor. Ik heb geen idee wat er in godsnaam zou gebeuren als de studio hier stilvalt op een dag als vandaag, want de enige man met verstand van zulke zaken is het ventje bij de hoofdcontrole die alle radiozenders in de gaten moet houden”.

Bert presenteert de Ultratop, wat niet altijd een even makkelijke klus is. “In het begin schreef ik mijn teksten veel meer uit, nu improviseer ik al wat vaker of kijk ik tijdens de show zelf al even naar de liedjes die gaan komen. Ik probeer mee te geven waarom een bepaald nummer in de lijst staat, of nieuwe platen wat te kaderen”. Bijna vier uur voorbereidend werk aan een show die even lang duurt, en dan heeft Bert nog het ‘geluk’ dat zijn programma voor het grootste deel uit muziek bestaat.

In de Ultratop staan groepen waar ik nog nooit van gehoord had, maar die blijkbaar enorm goed scoren bij het publiek van MNM. Robin Thicke en Showball, bijvoorbeeld. Of heel wat artiesten van The Voice van Vlaanderen. En One Direction, zij uiteraard ook. “Die groep is voor sommige meisjes net een geloof. Zolang ze niets verkeerd doen – denk aan Justin Bieber – is er in principe niets mis. Vorige week mocht ik ze interviewen, heel sympathieke mannen ook. Maar oh wee als je iets fout zegt. Ik heb al een paar haatsms’en binnengekregen, al ging het niet zo ver als bij Katrin (die deze recensie in Focus Knack schreef en daarvoor doodsbedreigingen kreeg)”.

Voor zijn programma heeft Bert weinig inspraak in de muziek die gespeeld werd, maar vroeger had hij een show op zaterdag- en zondagochtend die een beetje meer StuBru-minded was. “Daar werd af en toe een lied van pakweg Compact Disk Dummies gedraaid, maar al bij al werd de muziek ook daar grotendeels door iemand anders bepaald”.

Sander is intussen de studio binnengekomen, waar hij zich in het zonnetje aan de vensterbank gaat leggen. Samen met Bert studeert hij radio aan het RITS, waar ze ook op kot zitten – samen met Kamiel van De Overname. “In onze klas van 14 zijn er een stuk of 6 presentator bij een radiozender. Joren en Eva presenteren op Studio Brussel, wij op MNM en dan zitten er nog twee bij Q. Wat de rest zal doen weet ik niet, maar ik vermoed dat zij op een redactie gaan werken”, zegt Bert, die ook nog benadrukt dat je best geen radio gaat studeren. Hij is zelf wat in het vak gerold via zijn papa, die een lokale radiozender heeft aan de kust. “Als klein gastje las ik daar het nieuws, waarna ik aan de slag ging met het materiaal dat ik kreeg”.

Omdat Bert vanavond moet invallen voor iemand die niet kan komen werken, blijft hij tijdens Sanders show op de redactie rondhangen om zijn tweede programma van de dag nog wat voor te bereiden. “Mensen mogen bellen om liedjes aan te vragen, een beetje zoals bij het programma dat ik af en toe met Sander presenteer, MNM Deal Team”. Grappige radio, maar (voorlopig nog) zonder de scherpe humor van Otto-Jan Ham.

In de herfst was Sander een van de twee finalisten voor ‘Wie Wordt Wrapper’, het programma waarin de KETNET-kijkers voor hun nieuwe presentator mochten stemmen. Het finale duel tegen Sien verloor hij, maar op 6 december stond in de KETNET-studio een groot pakket dat de Sint aan de kinderen had gegeven. Verrassing alom toen bleek dat Sander in de grote doos zat, en de kijkers er dus een nieuwe wrapper bij hadden.

Presenteren op KETNET valt vrij goed te combineren met school, aangezien Sander niet op vaste dagen moet werken. In vergelijking met vroeger komen er minder kinderen naar de studio – die in werkelijkheid een grote hangar is – maar op zondagochtend worden nog steeds ingestuurde tekeningen vertoond. Hoera, tradities! Ik heb geen idee of de tekening die ik ooit instuurde – en die op tv kwam! – hier nog ergens ligt, maar ik vermoed van niet. En zelfs al zouden ze hier liggen, dan nog zou de kans groot zijn dat ze bij ‘de verhuis’ weggesmeten worden. Binnen een paar jaar gaan de gebouwen van de VRT tegen de vlakte, om vlak ernaast nieuwe te bouwen.

Eigenlijk zijn de gebouwen een knap staaltje Oostblokarchitectuur, maar het is net die lelijkheid die ze zo mooi maakt. Eindeloze gangen vol witte deuren doen denken aan een ziekenhuis, terwijl de mess nog troostelozer is dan een doorsnee schoolkantine. Op de plantentuin, den toren en de nieuwsredactie na het lelijkste gebouw in Brussel dus, maar toch zal het pijn doen als het er niet meer is.

Tijdens het afspelen van nummers kijkt Sander nog snel eens na hoe het het lied in kwestie uitfade om zo een vlotte overgang te kunnen maken. Als dat nodig is kan hij zo nog jingles toevoegen, of last-minute aanpassingen in zijn tekst doorvoeren. Voorlopig schrijft hij zijn teksten nog meer uit dan Bert, “maar dat zal wel veranderen als hij wat langer presenteert”.

De rode lamp in de studio gaat branden, wat betekent dat iedereen – behalve de presentator – muisstil moet zijn want ieder geluid dat je in de studio hoort kan op dat moment door een half miljoen mensen gehoord worden.

Volgende week weten Bert en Sander wat ze volgend jaar kunnen presenteren. Voorlopig houdt Bert het enkel bij radio, maar hij wijst televisie zeker niet af. “Moest OP12 eens deftig uit de grond schieten, dan misschien. Vanaf september zouden ze naar het schijnt zelf een aantal programma’s maken, maar voorlopig wordt er eigenlijk enkel wat afval op die zender vertoond”. Sander wil sowieso nog een paar jaar zijn werk voor MNM en KETNET combineren, als dat kan en mag. Fingers crossed dus, al ben ik er rotsvast van overtuigd dat beide heren nog lang mee zullen mogen draaien in het fantastische pretpark dat de VRT is.

De Ideale Krant

Wed, 08 May 2013 13:38:00 +0200

Goed en minder goed nieuws uit de Vlaamse mediasector: de oplages (van enkele kranten) groeien! Correctie: de oplages groeien enkel omdat men de digitale versies van de kranten mee gaan tellen, want eigenlijk zijn bijna alle kranten er op achteruitgegaan. Hier en daar is ook kritisch gemor te horen over de inhoudelijke kwaliteit van de kranten, zoals de open brief van PEN deze week bewees. In Nederland gaat men experimenteren met nieuwe vormen van journalistiek, en daar is blijkbaar wel interesse in. Maar liefst 20.000 mensen waren bereid om 60 euro neer te leggen voor een ‘abonnement’ op De Correspondent, nog voor er ook maar 1 druppel ‘virtuele’ inkt vloeide.

Wat willen we eigenlijk van ‘de ideale krant van morgen’? Ik heb wat bedenkingen voor mezelf neergeschreven, zoals Ernst-Jan Pfauth dat onlangs ook heeft gedaan.

Kan een ‘krant’ enkel online verschijnen, zoals Apache en De Correspondent (gaan) proberen? Dat kan, maar dan moet er een meerwaarde zijn. Dus niet gewoon de PDF-versie van een krant online smijten, zoals De Standaard lang heeft gedaan. Met Schamper doen we het nog steeds, maar ook wij zijn op zoek naar andere aanvullingen die onze site de moeite waard maken. Overtuig ons, Apache, De Correspondent en andere media-organisaties! Waarom zou ik een online abonnee moeten worden? Om eindeloos in het archief te kunnen grasduinen (De Standaard)? Nee, als inwoner van het middeleeuwse Brugge mag ik volledig gratis op de databank Mediargus rondsurfen. Hoe 2013! Geef ons extra content, lieve media, al zijn het maar video’s of een fotoreeks. Een pay-wall voor bijna alle artikels (Apache) slaat ook nergens op, want die valt makkelijk te omzeilen met een screenshot of via copy-paste. Bij Schamper zoeken we die meerwaarde door online langere of exclusieve stukken te plaatsen, en dat lokt volk. Wees creatief.

Zoek een originele insteek om het nieuws te schrijven, en neem niet zomaar de stukjes die Belga uitstuurt over. Bij het Filmfestival werden de persberichten die ik schreef naar Belga gestuurd, waarna ze in alle media verschenen met quasi dezelfde tekst. Hier en daar werd nog een zin of drie aangepast, waardoor de journalist in kwestie toch zijn of haar eigen naam boven het stuk kon plaatsen, wat altijd beter overkomt dan (Belga) aan het eind van een artikel te zien.

Peter Vandermeersch heeft ontzettend goeie dingen gedaan voor de Vlaamse media, maar heeft er ook voor gezorgd dat ze een echt ‘product’ werden. Niemand heeft nood aan holle marketingpraatjes bij de lancering van een nieuwe katern of bijlage. Een van de absolute dieptepunten was de inleiding van de eerste dS Weekblad. De woorden ‘diepgravende journalistiek’ en ‘spraakmakende beeldverhalen’ werden daarbij niet geschuwd, en men het had over ‘echte verhalen’. Lieverds van De Standaard, het is jullie godverdomse plicht om de ‘echte’ verhalen te brengen. Wat staat er in de rest van de krant? Leugens? De aankondiging van dS Avond is me onopgemerkt voorbijgegaan, maar ik heb al een flauw vermoeden van de inhoud ervan.

Ik wil het werk lezen van betrokken journalisten en niet het gevoel hebben dat het door iemand geschreven is die tegen zijn zin een 9-to-5 job doet. In het team van De Correspondent zitten tal van schrijvers bij wie ik het gevoel hebben dat ze de onderwerpen waarover ze gaan publiceren werkelijk ademenen. Exclusieve stukken waarin Alexander Klöpping praat over Silicon Valley - zoals hij de afgelopen weken op Nederland 3 deed - daar wil ik gerust een paar euro voor neerleggen, want het onderwerp zìt gewoon in die jongen zijn DNA. Geef de lezers/kijkers aan de hand van Twitter en Instagram een blik achter de schermen. Hulde aan het team van Rudi Vranckx, dat dit op schitterende wijze doet. Smijt de artikels waar je als journalist naar verwijst nadien op een blog, zodat wie zich wil verdiepen dat ook effectief kan. Wees open.

Informeer ons over het dagelijkse reilen en zeilen in de wereld, maar neem geregeld een stap terug voor bredere analyses. En daar mogen gerust een aantal dagen voor uitgetrokken worden. Een van de beste voorbeelden hierbij is het kerstessay van Geert Buelens dat in 2009 in De Standaard verscheen. Vier dagen op rij kreeg hij een podium om in maar liefst 12.000 woorden kritiek te geven op de media en aan onderzoeksjournalistiek te doen, wat volgens de documentaire Page One gewoon onmogelijk is bij een online nieuwssite.

Interactie is nodig. Sociale media zijn geen eenrichtingsverkeer, al zijn sommige instanties daar precies nog steeds van overtuigd. Vorig jaar was ik aanwezig bij een mediadebat waar Bart Sturtewagen - de hoofdredacteur van De Standaard - er wel heel prat op ging dat zijn krant zo goed omging met sociale media. Na het debat kon ik me niet meer inhouden en ben ik op hem afgestapt. “Dude, goed omgaan met sociale media betekent niet dat je gewoon elk artikel op facebook of twitter moet smijten en voor de rest niets meer moet doen”. Ok, die ‘dude’ heb ik niet gezegd, maar de rest wel. Vrij heftig ook, want ik ben me nadien nog gaan excuseren omdat hij precies wat geschrokken was. Maar toch. Doe aan crowdsourcing, vooral tijdens rampen. De verslaggeving uit Wetteren was chaotisch, en daar had een infographic en een kaartje met tweets misschien wat orde in kunnen brengen.

Grijp sneller in als lezers vinden dat iets niet kan, want ook dat is interactie. De Standaard postte onlangs een link naar een filmpje waarin iemand onthoofd werd, terwijl dat totaal overbodig was aangezien ze in het artikel erboven de video in kwestie al volledig besproken hadden. Gevolg: tientallen mensen die binnen de vijf minuten op de facebookpagina van De Standaard kloegen over het feit dat die link onverantwoord was. Blijf in zo’n moment in godsnaam trouw aan je waarden, en denk twee keer na of zo’n link al dan niet nodig is. Laat populaire dagbladen als Het Laatste Nieuws de links maar posten, en stel je daar als ‘kwaliteitskrant’ boven.

Wat hoort er nog in die ideale krant van morgen?

Woodkid was perfect.

Mon, 06 May 2013 11:50:59 +0200

Woodkid was perfect.

Gisteren was MS MR in Gent voor een ‘private album pre-listening...

Tue, 30 Apr 2013 17:11:00 +0200

Gisteren was MS MR in Gent voor een ‘private album pre-listening party’, wat zoveel betekent als ‘met zijn allen in de Club 69 staan terwijl we naar hun album luisteren’. Vrij awkward, maar ik heb me gigantisch geamuseerd. Wat een geluk trouwens dat ik afgelopen weekend 21 ben geworden, want anders mocht ik de Club 69 niet eens binnen.

MS MR (uit te spreken als Miss Mister, en niet als Em Es Em Er) dus, een jong duo uit New York. Wie een kijkje neemt op hun site zal merken dat bij de links naar de social media waarop ze actief zijn niet Facebook maar Tumblr op de eerste plaats staat. De band zet dan ook sterk in op Tumblr, omdat ze zelf ook beseffen dat hier hun grootste publiek zit. Ze vertelden me dat ze alles wat gepost wordt ‘volledig zelf doen’, maar toch heb ik nog steeds het gevoel dat er een marketingteam achter zit. Neem hier gerust een kijkje naar de eindeloze stroom aan zweverige foto’s en GIFjes die ze de wereld in sturen. Soit, qua imagebuilding zit het dus alvast snor: hij (MR) droeg creepers, een skinny broek en een oversized sweatshirt, zij (MS) een soortgelijke outfit en haren die ‘gedyed’ waren (lees: bovenaan blond en onderaan blauw). Maar m’n zusje en mijn beste vriend lopen er ook zo bij, dus er is een grote kans dat MS en MR gewoon écht zo zijn.

Hun muziek werd gebruikt in de trailer van Game of Thrones, en dat is naar verluidt big business. Maar is de muziek ook goed? Ik vind van wel. De groep heeft enkele uitermate catchy songs, die binnenkort grijsgedraaid gaan worden op de radio. Wat ik wel jammer vind is dat het album na een tijdje te veel van hetzelfde wordt, omdat de meeste liedjes wat op elkaar lijken. Maar hé, daar dient een debuut cd net voor, om wat af te tasten. De muziek doet bij momenten denken aan Florence + The Machine of Marina & The Diamonds, die op het label zit van Lizzie ‘MS’ Plapinger. Ik ben fan van het nummer Fantasy, terwijl kenners Salty Sweet dan weer de beste song op de cd vinden.

Die kenner waar ik naar verwees is Jarri ‘Disco Naïvete’ Van Der Haegen, die gisteren ook aanwezig was. Met zijn blog is Jarri een van de meest invloedrijke figuren in de (Belgische) muziekwereld, al blijft hij daar zelf heel nuchter over. Hij wordt alom geloofd als de man die Lana Del Rey ontdekte, en organiseerde daarnaast ook concerten op SXSW en Les Nuits Botanique. Volgend jaar gaat hij aan de slag als advocaat (Jarri zit in zijn laatste master rechten), en kiest dus verrassend genoeg niet voor een carrière in de muziek. “Als ik echt de job zou willen doen die ik wil, dan zou ik naar Londen of Amerika moeten verhuizen, waar ik eerst verschillende stages zou moeten doen voor ik een deftige job zou krijgen”. Advocaat dus, al hoopt Jarri wel dat hij naar concerten zal kunnen blijven gaan. En in de rechtbankt tweeten over een nieuw nummer van The Knife, dat gaat toch ook?

Wie ook een interessante carrièreswitch heeft gemaakt is Jonathan, mijn +1 van gisterenavond. Hij werkte lang als sous-chef in het Lepelblad in Gent, tot hij op een dag zijn ontslag nam om zich meer op zijn muziek te concentreren. Het resultaat van dat harde werk kreeg ik gisteren in mijn handen gedrukt: een debuutsingle van zijn groep I Will, I Swear. Het eerste nummer – Sleep - had ik hier al eens gepost, het tweede nummer – Long Days – kan je hier beluisteren. De single is uitgekomen bij Unday Records, het label waar ook Trixie Whitley, Ian Clement en Yuko bij zitten. Het mooie aan Jonathan is zijn torenhoge ambitie; zo wil hij volgend jaar maar liefst acht nieuwe muzikanten voor zijn groep zoeken om samen te gaan touren. Ook voor de videoclip die heel binnenkort uitkomt is enkel de perfectie goed genoeg.

Een zalige avond vol boeiende gesprekken dus, die nadien op mysterieuze wijze geëindigd is met een hoop rare tweets, een check-in in het Glazen Straatje en wat vage herinneringen. Voor herhaling vatbaar!

Wie MS MR deze zomer aan het werk wil zien kan dat op Pukkelpop. I Will, I Swear is momenteel nog niet aan het touren maar heeft zoals vermeld al een single uit die je in de betere platenzaak (Bilbo, Music Mania, Vinylla…) kan vinden. Het album van MS MR - dat Secondhand Rapture heet - ligt dan weer in de winkel vanaf 13 mei. En is binnen een week waarschijnlijk ‘Album van de Dag’ op Studio Brussel, dat ook. Onthoud die namen!

Wie zoekt, die vindt

Mon, 22 Apr 2013 10:38:00 +0200

Sinds een paar maand heb ik Google Analytics op mijn blog. Daar kan je allerlei toffe dingen mee doen, maar ik ben slechts geïnteresseerd in één bepaalde functie van het programmaatje; je kan namelijk kijken wat mensen in Google typten om op je site terecht te komen. Ik ging er altijd van uit dat mensen gewoon ‘Thomas Smolders’ of ‘Ljosmyndun’ gingen intypen, maar niets is minder waar. Ik heb me al meermaals afgevraagd wat mensen in godsnaam bezielt om bepaalde dingen op te zoeken op Google én hoe ze nadien op deze blog zijn terecht gekomen. Ik vroeg enkele vrienden om ook hun trefwoorden eens te bekijken en samen kwamen we tot volgend overzicht:

Ljosmyndun: mijn eigen blog, die over een waaier aan thema’s gaat. Een heel grote waaier, als ik de zoektermen mag geloven.

Ik ben 14 jaar en mijn ballen zijn klein
Foto’s van jongens in natte spijkerbroek
Kapsel Gilles De Coster
Priester aan het sex spelletjes doen
Wat te doen met houten vloer bij overstroming
Aap in hangmat

Nonunsenses: achter deze nickname schuilt Kenny Vermeulen, die tal van blogs heeft - of er toch minstens aan meewerkt. Smosblog, Lookslikedesign en Poepeklets (bekend van Seks@Canvas) bijvoorbeeld.

Buitenaardse wezens - Marokkanen
Lotto gewonnen wat nu
Steenpuist uitknijpen bij dieren
Anoniem brieven sturen naar mijn vijand
Iemand blocken in gedachten
Waar ben ik mee bezig en waarom? (wij vragen het ons ook af, lieve Google’er)

WendyKroy: is voor mij een beetje een mysterieus figuur, aangezien ik niet eens haar echte voornaam ken. Op haar blog trekt ze regelmatig ten strijde tegen zaken die haar geraakt hebben, doorgaans onderwerpen die met onrecht tegenover vrouwen te maken hebben.

Het sexleven van Catharina de Grote
Opvoeding jaren 70 hippies
Dirk bananenvulling
Vind Rousseau tieners egoisten?

Niel Van Herck: heeft een persoonlijke blog, Sleutelgatloeren, en een blog over (zijn) reizen, Tjoolaard. Twitterati kennen Niel uiteraard ook als SansSouciCrea en van #JongTuig, dat hij samen met Andrew organiseert.

Potvis ontploft
4 stijve tjoepen
Samenstelling scheet
Vingerpop seks
Aap en banaan bff

Eva Mouton: post op haar blog voornamelijk de tekeningen die ze voor DSWeekblad maakt, maar maakt geregeld ook schitterende vlogjes.

Noordzee: golven maken
Ik twijfel nog
Grappige frikadellen
Mollige dames filmpjes
Pasfoto tante nonneke
Wat voor tekeningen maakt iemand van vijftien jaar?

Elfi De Bruyn: heeft evenveel kapsels als sneakers versleten. Haar blog Glam At Heart is een van de grootste feelgoodblogs in België, en terecht. Elfi had vooral serieuze trefwoorden, maar viste toch deze twee pareltjes op:

Be in love with your life every minute of it
Unicorn poop cookies

Amoorie: heet eigenlijk Amaury en is zowat de bekendste twittervrouw van België. Op haar blog schrijft ze over de citytrips die ze maakt, de interessante mensen die ze ontmoet en toffe nieuwe plekjes in Gent.

Eetbaar massage crem gent
Ik heb mezelf niet gemaakt,ik ben gemaakt van de dingen die zich hebben afgespeeld in mijn leven!!!
Berenpak, de gekste skipakken

Het Wijf: achter deze blog schuilt Annelien Boens, het zonnetje van de Knack Weekend-redactie. Een persoonlijke blog die ik graag lees. Vooral dit stukje vond ik mooi.

Sinterklaas als wijf
Wildplassen bij dementen
Model kerstbomen
Uitgetrokken ondergoed

“Waar ben ik in godsnaam beland?” dacht ik toen ik uit het...

Fri, 19 Apr 2013 18:14:00 +0200

“Waar ben ik in godsnaam beland?” dacht ik toen ik uit het vliegtuigraampje keek. Terwijl we de landing inzetten tekenden zich aan de horizon een tiental grote flatgebouwen af. De ruwe bouwstijl en de afbladderende verf waren een herinnering aan vergane tijden, net als de auto’s die ik her en der rond zag rijden. Ook tijdens de busrit van de luchthaven naar de stad zag ik enkel grijze gebouwen, die wat leken op de fabrieken rond Charleroi.

Nee, het was geen liefde op het eerste gezicht tussen Boedapest en mij. Mijn lief en ik waren voor een week in de Hongaarse hoofdstad, het meest oostelijke punt van Europa waar ik ooit geweest ben – als je Finland niet meerekent. Onontgonnen terrein dus, al waren mijn nonkel en opa meteen enthousiast toen ik hen over mijn reisplannen vertelde. “Lees een roman van Sandor Marai!” was hun commentaar, waarna mijn opa me een woordenboekje in de handen duwde. “Dat gaven wij aan de Hongaarse studenten die in ’56 naar Leuven waren gevlucht. Ik ben zelf ook een paar keer in Boedapest geweest, een heel mooie stad”.

En ik moet mijn opa gelijk geven, Boedapest is een prachtige stad – ondanks mijn eerste indrukken die niet zo positief waren. De wijk rond het Liszt Ferenc plein is bijvoorbeeld een pareltje en doet denken aan Parijs, terwijl je je in de vele kleine straatjes meteen in Portugal of Italië waant. Ook de Donau, die machtige rivier, heeft indruk op me gemaakt. Zo gigantisch! De Seine, Leie en Schelde lijken pisstraaltjes in vergelijking met deze watermassa, die op een bepaald moment een paar honderd meter breed is.

In Budapest zijn er ook verschillende leuke plaatsen om te eten: de Jelen Bar en de cafeetjes in de Kazinczy straat, bijvoorbeeld. Wie op zoek is naar een overkill aan suiker moet zeker eens binnenstappen bij – what’s in a name - Sugar. Deze winkel/bar lijkt wel verzonnen door (een erfgenaam van) Willy Wonka, al hoor je me zeker niet klagen. Een tof concept dat ik in Boedapest leerde kennen, was dat van een milk bar. Denk aan de Or, maar dan met zuivelproducten: (chocolade)melk, pudding, milkshakes, broodjes… Heel tof en – zoals alles in Hongarije – spotgoedkoop.

We spraken er ook af met een vriendin van mij, Kata, en haar lief Gabor. Zij is conversation manager bij een culturele organisatie, hij is een grafisch vormgever die een kleine startup met enkele vrienden begon en daarnaast een eigen filmmagazine uitbrengt.

Kata zetelde samen met mij in de jury van het Filmfestival van Venetië twee jaar geleden, waar we onze landen vertegenwoordigden. Twee jaar nadien merk ik steeds meer gelijkenissen tussen mezelf en de andere 26 juryleden; we doen allemaal ‘iets met social media en/of film’ en zitten vaker in het buiten- dan binnenland. Zo is er Thorben, een Luxemburger van eind de 20 die op Erasmus ging in Ierland, nadien voor een Canadese startup begon te werken en momenteel in Berlijn woont. Onlangs heb ik hem voor het eerst in twee jaar in Gent gezien waar hij zijn app mocht voorstellen aan enkele eventplanners, waarna hij naar Nederland trok. Toen ik hem deze week mailde zat hij – out of the blue – in Costa Rica. Of Fathia, die uit Ethiopië komt maar altijd in Stockholm woonde tot ze in Venetië verliefd werd op de Spanjaard, waarna ze naar Barcelona verhuisde.

Er is de afgelopen weken veel geschreven over ‘mijn’ generatie. Eerst moest Oscar Van den Boogaard zijn zegje doen, waarna het commentaarstukken regende bij De Standaard. Een mooie vond ik het artikel van Ingeborg, dat afgelopen week verscheen.

Persoonlijk vind ik ‘de #YOLO-generatie’ wel een leuke benaming voor mijn leeftijdsgenoten en mezelf, zeker als het op reizen aankomt. Wij zijn de eerste generatie voor wie landsgrenzen van weinig belang zijn en zomaar reisjes boeken naar de andere kant van Europa, omdat het kan. Dankzij Ryanair kost een retourtje Boedapest minder dan een Go Pass en door dat mooie instituut genaamd Europa hoeven we niet langer te sukkelen met vreemde valuta of paspoorten. Via Skype en Whatsapp is het bovendien perfect mogelijk om even in een vreemd land te gaan wonen en werken, zoals de digital nomads bewezen. Of om een relatie te hebben met een Française die 1600 kilometer verder in het koude Finland woont. Bijvoorbeeld.

Mijn generatie heeft dan misschien een pak minder zekerheden – leve de crisis! – maar misschien zorgt dat er net voor dat we het beste proberen te maken van elke dag. Want You Only Live Once.

Toen ik maandagochtend in het vliegtuig naar buiten keek wierp ik nog een laatste blik op Boedapest. De lelijke flatgebouwen die ik een week eerder had gezien waren nergens meer te bespeuren. Terwijl het vliegtuig een zwenk naar rechts maakte kreeg ik een prachtig zicht op de stad. Mist steeg op uit de heuvels, die baadden in een gouden gloed van de opkomende zon. De Donau doorkliefde de stad, die haar twee delen (Boeda en Pest) krampachtig leek samen te houden met de vele bruggen die ze rijk is. Het vliegtuig maakte een zwenk naar links en brak door de onderste wolkenlaag, de zon tegemoet.

Morgen is het mijn verjaardag en ben ik niet langer een twenty maar een twentysomething. Een ideale gelegenheid om eens een dag lang alle lekkere dingen in Gent te gaan proeven - Julie’s House! Gwenolla! Mastellen! – en in het zonnetje van de Abdijtuin te gaan zitten. Even niet aan de examens denken, want dat komt later wel. Om er daarna weer in te vliegen zodat mama met een gerust hart aan haar vakantie kan beginnen, want – en ik citeer - “ik wil ook wel eens #YOLO in de vakantie, zonder aan de stress van jullie eventuele herexamens te moeten denken”.

Storm Thorgerson will be exploring the Dark Side of the Moon...

Thu, 18 Apr 2013 22:02:00 +0200

Storm Thorgerson will be exploring the Dark Side of the Moon tonight. RIP

Hoera, ik schreef nog eens een filmrecensie voor Schamper, over...

Sat, 13 Apr 2013 17:54:00 +0200

Hoera, ik schreef nog eens een filmrecensie voor Schamper, over de nieuwe van Pedro Almodóvar. Die besprekingen mogen niet langer dan 1950 tekens zijn, waardoor het echt lastig schrijven is. Dit is wat ik er van gemaakt heb!

Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken en Bart De Wever nog in een luier rondliep, heerste in het zuiderse Spanje een man genaamd Francisco Franco. Iedereen moest braaf luisteren naar wat de dictator te zeggen had en in de terreur die heerste had men amper plezier. Toen Franco eindelijk het loodje had gelegd was de opluchting dan ook groot. Jongeren gingen nachtenlang feesten en experimentele kunstenaars gingen zich groeperen. Een van hen viel op met zijn films vol geflipte personages en verhaallijnen die compleet van de pot gerukt waren. Zijn naam? Pedro Almodóvar.

Almodóvar draait de ene gestoorde cultfilm na de andere en lanceert zo de carrière van sterren als Antonio Banderas en Javier Bardem. Decennia later lijkt de provocateur eindelijk volwassen geworden en krijgt hij unanieme lof voor prachtige dramafilms als Volver, Hable Con Ella en Todo Sobre Mi Madre. En toch kon Pedrito het niet laten om terug te grijpen naar zijn verleden als regisseur van meer absurde films, zoals hij met zijn nieuwste bewijst.

In Los Amantes Pasajeros volgen we de bemanning van een vliegtuig dat net te horen gekregen heeft dat het landingsgestel geblokkeerd zit en dus ‘in de lucht moet blijven cirkelen’ tot het ‘misschien’ mag landen. Een tof maar ietwat mager concept, dat gelukkig sterk vertolkt wordt door de ouwe getrouwen van Almodóvar. Zo speelt Lola Dueñas weer een van haar prettig gestoorde typetjes en zijn ook Paz Vega en Penélope Cruz even te zien.

Is dit Almodóvars beste film? Nee, natuurlijk niet. De film is nog lichter dan het blaadje papier dat je in je handen hebt en bevat zo weinig oestrogeen dat zelfs Koen Crucke er ongemakkelijk van wordt. Door zijn beeldtaal overstijgt hij toch de pulpfilms die men doorgaans in Tinseltown durft te produceren. Een ideale film dus om de lente mee in te zetten en met een vrolijk gevoel buiten te gaan, want wie met een lang gezicht de cinema durft te verlaten na deze film moet dringend zijn abonnement op Kerk & Leven eens opzeggen.

Zondagse pret met de kleine zus a.k.a. JungleBambino

Sun, 07 Apr 2013 10:33:27 +0200

Zondagse pret met de kleine zus a.k.a. JungleBambino

Generatie Morgen: Lisa Verberght

Sat, 06 Apr 2013 12:13:00 +0200

Iedere zomer pakt Focus Knack uit met haar ‘Generatie Nu’-reeks, waarin topjournalist Geert Zagers wekelijks op zoek gaat naar creatief talent in verschillende kunstvormen. Ik heb voorlopig nog iets minder schrijftalent dan Geert en een job bij Focus Knack is ook nog niet voor meteen, maar dat weerhoudt mij er niet van om gewoon zelf een aantal creatievelingen in de spotlights te plaatsen. Onder de noemer ‘Generatie Morgen’ probeer ik maandelijks zo’n stukje te schrijven. In maart ging ik op bezoek bij fotograaf Anton Coene, deze maand is model Lisa Verberght ‘aan de beurt’.

Ik zit te werken wanneer mijn telefoon trilt. “Ik vind het kei eng. Wat als die mij nu echt als een object bekijkt? Ik zou wel teleurgesteld zijn dan.” Het bericht komt van Lisa Verberght, en de ‘hij’ in kwestie is een Duitse modepionier die al decennia aan het hoofd van een groot modehuis staat. Lisa zit in New York, waar ze enkele ogenblikken later gefotografeerd zal worden door zowat de bekendste man met een paardenstaart ter wereld.

Lisa werd een paar jaar geleden ‘ontdekt’ – want zo gaat dat in de modewereld – in de cinema waar ze met haar mama en zus naar de film ging kijken. Ze tekende een contract bij haar eerste agency en mocht een show lopen voor Walter Van Beirendonck. Korte tijd daarna switchte ze naar haar huidige bureau, IMM, waarna ze haar eerste stappen op het topniveau zette. Toen ze afgelopen september een show voor Prada liep is het écht hard beginnen gaan voor Lisa, die nog steeds 17 jaar is. In februari nam de toonaangevende site models.com de Grimbergse op in het lijstje van dé 10 gezichten die tijdens de fashion weeks doorgebroken waren, waardoor Lisa’s carrière definitief gelanceerd lijkt.

Op foto’s komt ze hard, afstandelijk en zelfs een tikkeltje arrogant over, maar wanneer de spots uit zijn, is Lisa allesbehalve het voorgaande. De meest gehoorde vraag wanneer ik met Lisa wil afspreken is: “Is het daar donker? Want ik vind het raar als mensen mij aanstaren.” Een heel stil meisje ook. “Da’s toch helemaal niet erg, stil zijn?”, zegt ze wanneer ik over een vriend spreek die vaak stil is. Waarna we beiden zwijgend in het ijle niets staren.

Ik ben zelf een modeleek, al is dat dankzij mijn lief en de stukjes van Katrin en Immi al heel wat verbeterd. Een korte stoomcursus voor wie niet echt thuis is in het wereldje: tweemaal per jaar stellen de ontwerpers hun nieuwe collecties voor op de vier grootste fashion weeks, in New York, Milaan, Londen en Parijs. In september de lente- en zomercollecties (SS) en in februari de herfst- en wintercollecties (FW). De modellen die naar zo’n week trekken hebben vaak totaal geen idee welke shoots ze zullen mogen lopen, zeker als ze nog maar net gestart zijn. Het is voor hen een kwestie van zoveel mogelijk castings te doen, waar ze hun portfolio aan de ontwerpers voorleggen. Als die iets in hen zien worden ze teruggeroepen voor een callback, waar ze nog eens ‘gekeurd’ worden. Tenslotte volgt nog een fitting, waarbij de kleren gepast worden. In het beste geval weet een model twee dagen voor de show of ze die mag lopen, in het slechtste geval is dat een aantal uur op voorhand.

Fysiek valt Lisa’s job nog redelijk mee – al moet ze tijdens de fashion week soms dagen aan een stuk van 7u tot middernacht werken – maar het is vooral de onzekerheid die het slopend maakt. “De kans is reëel dat je naar New York vliegt voor de fashion week en uiteindelijk maar één of twee shows mag lopen”. Ook tijdens het jaar kan Lisa nooit iets op korte of lange termijnen plannen aangezien ze morgen evengoed op een vliegtuig kan zitten. En inderdaad, terwijl we op een blauwe woensdag op de vernissage van Athos’ tentoonstelling zitten komt een bericht binnen. Of Lisa zaterdag ‘misschien’ naar New York kan komen, want een ontwerper wil ‘misschien’ een shoot met haar doen. En twee andere modehuizen ‘misschien’ ook.

“Ik doe het echt wel graag, maar het voelt kei raar, alles is zo nieuw en het gaat allemaal zo ontzettend snel”, zegt Lisa. “Ik heb al veel bekende mensen mogen ontmoeten, en al veel kunnen reizen. Zo zaten Kanye West en Kim Kardashian op de eerste rij toen ik voor Givenchy liep en deed ik samen met Kate Moss de show voor Louis Vuitton. Ik leer heel veel, en ben zo op enkele maanden tijd snel volwassen geworden, maar eigenlijk zou ik zo gewoon mogelijk willen zijn”. Sinds haar grote doorbraak is het onmogelijk geworden om naar een ‘normale’ school te gaan waardoor Lisa nu thuisonderwijs volgt en zelf kan plannen wanneer ze wat studeert.

Het nadeel aan die manier van onderwijs is dat Lisa geen klasgroep meer heeft. “En sommige meisjes die mijn vriendin willen worden doen dat gewoon omdat ik een model ben, die zijn meer geïnteresseerd in wat ik doe dan wie ik ben”. Komt daar nog eens bij dat je in het modewereldje continu bewierookt wordt én de concurrentie moordend is. Om mee te kunnen draaien op het hoogste niveau begon Lisa enkele maanden geleden met Pilates, en ook de frieten - en de gebruikelijke Hugo/Julien - werden even ingeruild voor hummus en slaatjes. Maar haar koekjes opgeven? Dat nooit.

Het Skype-icoontje van mijn computer begint te flikkeren. Het is Lisa. De shoot met de Ontwerper was kort maar intens. Ze is oprecht onder de indruk van de Ontwerper, die ondanks zijn leeftijd blijkbaar nog enorm goed kan wandelen en sterk naar parfum ruikt. “Er waren zelfs Vlaamse make-upartiesten! Dat gebeurt niet zo vaak, voorlopig hoorde ik vooral bij Dior mensen Nederlands spreken. Vorig seizoen mocht ik met Raf Simons samenwerken tijdens de fashion week in Parijs, een heel toffe ervaring.”

Terwijl we aan het skypen zijn bedenk ik hoe mijn respect voor Lisa elke dag weer wat groter is geworden. Ik ben nog niet veel mensen tegengekomen die zo nuchter zijn over hun ‘droom’job en die daarnaast ook heel realistische verwachtingen hebben voor de toekomst. Het liefst van al zou Lisa met haar lief Maarten in New York komen wonen, of toch minstens voor een jaar. En in Gent iets aan de unief of hogeschool studeren, dat ook. Als ze tijd heeft. Ooit.

Na een lang gesprek haken we in en gaan we terug op pad. Ik op weg naar de frituur in Gent, zij gaat in New York nog een paar uur wachten tot ze een verlossend telefoontje zal krijgen van een of ander groot modehuis. Op naar de volgende shoot.

Crashen in de Krush Club met Charlotte (Raving George), 31 maart...

Sun, 31 Mar 2013 22:21:00 +0200

Crashen in de Krush Club met Charlotte (Raving George), 31 maart 2013

De hele week ben ik te gast bij Kokosnoten, een toffe foto- en muziekblog. Alle foto's staan hier!

Thu, 28 Mar 2013 11:48:31 +0100

De hele week ben ik te gast bij Kokosnoten, een toffe foto- en muziekblog. Alle foto's staan hier!

Generatie Morgen: Anton Coene

Sun, 24 Mar 2013 14:09:00 +0100

Iedere zomer pakt Focus Knack uit met haar ‘Generatie Nu’-reeks, waarin topjournalist Geert Zagers wekelijks op zoek gaat naar creatief talent in verschillende kunstvormen. Ik heb voorlopig nog iets minder schrijftalent dan Geert en een job bij Focus Knack is ook nog niet voor meteen, maar dat weerhoudt mij er niet van om gewoon zelf een aantal creatievelingen in de spotlights te plaatsen. Onder de noemer ‘Generatie Morgen’ zal ik geregeld zo’n stukjes schrijven, die zowel hier als in Schamper zullen verschijnen. Deze maand: fotograaf Anton Coene.

Op een koude dinsdagavond verwelkomt Anton me in zijn huis in Sint-Amandsberg dat – zo zegt hij zelf – de gayste voorgevel in de buurt heeft. Toegegeven, een roze muur is niet meteen iets wat ik met Anton Coene associeer, maar het kon erger. Naast Anton wonen ook Ian (Wallace Vanborn), Pieter-Paul (Kapitan Korsakov, Raketkanon) en Thomas (manager van een hoop bekende en minder bekende Belgische bands) in het huis, en dat is duidelijk merkbaar wanneer ik in de living rondloop. Er heerst een gezellige chaos door de instrumenten, DVD’s en CD’s die her en der liggen, en aan de muur hangen enkele fotoprints van Anton.

We laten de woonkamer voor wat ze is en trekken naar Antons kamer, waar we foto’s selecteren voor zijn eerste grote tentoonstelling. Toen ik bij enkele galerijhouders het werk van Anton tipte, was er altijd wat twijfel omdat men concertfotografie niet als Kunst beschouwt. Gelukkig waren er toch twee slimmeriken uit Gent die inzagen dat hij écht wel goed bezig is, en hem een eigen tentoonstelling aanboden, die deze zomer zal plaatsvinden. Wie twijfelt aan het talent van Anton moet maar eens een blik werpen op zijn computer of site, die een schat aan beelden bevatten.

De tentoonstelling is een mooi voorbeeld van de erkenning die Anton eindelijk krijgt, en waar hij meer dan wie ook recht op heeft. Zelf blijft hij er zeer nuchter en bescheiden bij: “Ik heb sinds kort een eigen agent (Christoph Ruys van 360°), heel dat gedoe is allemaal vrij nieuw voor mij. Op mijn facebookpagina reageren ook steeds vaker mensen die ik totaal niet ken of krijg ik mailtjes van volslagen onbekenden, dat is wel even wennen.” Antons manier van fotograferen hangt sterk samen met hoe hij is: heel bedachtzaam. Terwijl andere concertfotografen druk in de weer zijn om snel een reeks goeie shots te maken zal Anton - steeds met z’n kap op zijn lange haren – op zijn gemak een foto of drie nemen, waarvan er altijd wel eentje boenk op zit.

KLIK. Volgend beeld. “Onlangs zat ik met Jan (Paternoster), Mauro en Roland in de studio voor de opnames van een nieuwe plaat. Charlie De Keersmaecker was er ook, om foto’s te maken voor Focus Knack, dus het was wat druk. Roland is echt een schitterende gast, vol anekdotes. Zo waren de muzikanten constant aan het bespreken hoelang ze hun boetes nog niet betaald hadden, en wat de gevolgen daarvan waren, supergrappig.”

Na een half jaar kapte Anton met z’n studies aan het KASK, waar hij onder andere met Zaza Bertrand en Luca Beel in de klas zat. De maanden daarop vulde hij z’n dagen voornamelijk door overdag reclamefoto’s te maken en ‘s avonds op pad te gaan voor Wannabes, het foto-collectief dat hij 7 jaar geleden samen met Tim Broddin oprichtte. “Ze hebben het misschien zelf niet altijd door, maar zonder Tim en Joris (Jokko, mede-fotograaf bij Wannabes) stond ik echt nergens”, zegt Anton nu over die periode. “Elke avond concertfoto’s maken was een heel goeie oefening. Met het geld van die reclamefoto’s kon ik amper rondkomen, maar toen ik dit jaar de fotoprijs van Jazz Bilzen won, heb ik mijn schulden kunnen afbetalen”. Sinds kort werkt Anton ook geregeld in opdracht van EMI, al is hij niet altijd even fan van de bands die hij moet fotograferen: “Stel dat ik nu écht een groep zou moeten fotograferen waar ik geen fan van ben, dan zal ik gewoon tienduizend euro vragen, haha”.

“Nu pas zie ik in hoe fucked het moet zijn om les te geven aan 18-jarigen, die vaak een sterke eigen mening hebben. Ik vrees dat ik het mijn leerkrachten niet altijd even makkelijk heb gemaakt, terwijl onderwijs echt heel belangrijk is.”

Op de hoek van de tafel ligt een oud EP’tje van Trixie Whitley. Anton en Trixie zaten samen in het middelbaar in de Ottogracht, maar kenden elkaar niet zo goed. “We zaten niet in dezelfde klas, maar we hadden wel een gemeenschappelijke vriendin die ervoor zorgde dat ik eens foto’s van Trixie heb gemaakt”. Hij opent een mapje op zijn computer, beelden die hij jaren geleden in de Charlatan maakte toen Trixie amper 17 was en twee schattige vlechtjes in had. “Moh, Karel De Backer!” roept Anton uit wanneer hij een foto van de drummer ziet passeren. “Die drumt nu bij Ian Clement”. Het is een constante in het werk van Anton: telkens besluipt je het gevoel wat een klein wereldje het wel niet is, de muziekscene. Als hij met Trixie of Wallace Vanborn in Amerika is, bijvoorbeeld, gebeurt het soms dat ze in de mansion van Daniel Lanois in Amerika blijven slapen. Doorgaans zijn het ook vrienden of huisgenoten voor wie hij werkt, waardoor hij soms meer dan enkel fotograaf is. “Op de laatste tour met Trixie was ik nog maar 25% fotograaf, daarnaast was ik ook roadie en kwamen er tal van andere taakjes bij. Soms is dat minder leuk, maar iemand moet het doen.”

KLIK. Volgend beeld. “Ik was mee met Trixie en Daniel op tour toen Daniel me in Londen vroeg om een foto te maken met een ‘vriend’ van hem, die later zou afkomen. Even later stond die ‘vriend’ voor me. “Hello, I’m Brian Eno”. Niet dat ik hem ooit zou herkend hebben, maar toch, fucking Brian Eno! De foto zelf is niet zo goed, maar dat was toch wel een onvergetelijk moment.”

“Met mijn werk voor bevriende bands verdien ik niet veel geld, maar dat vind ik niet zo erg. De nieuwe clip van Raketkanon heeft zes euro gekost, die ik gebruikt heb om nieuwe pielen voor mijn flits te kopen. Die video’s zijn niet meteen persoonlijk en hebben geen Verhaal, maar het is wel tof om eens te werken op een manier waar ik anders nooit voor gekozen zou hebben. Als klein gastje wou ik altijd regisseur worden, maar dat idee heb ik laten varen. Via de tutorials op Lynda.com heb ik zelf toch leren monteren, waardoor ik die videoclips kan maken.” De link met de Nederlandse fotograaf/cineast Anton Corbijn is snel gemaakt, maar ook in België heeft Anton heel wat voorbeelden. “Met Switn (Thomas Sweertvaegher) of Titus Simoens wil ik zeker eens samenwerken want die zijn wat mij betreft echt twee van de beste Belgische fotografen. De kans bestaat dat het er misschien zelfs nooit van zal komen, maar er is geen haast bij.”

Anton overdrijft niet als hij zoiets zegt, want hij is letterlijk nooit thuis, en heeft bijgevolg zelfs geen tijd voor een relatie. Hij is net terug van de Europese tour van Trixie en vertrekt binnenkort naar Oost-Europa met Kapitan Korsakov. Nu hij even in België is, heeft hij foto’s gemaakt voor het nieuwe project van Pieter-Paul en fotografeerde hij concerten van onder andere The Van Jets. En zijn administratieve shizzlaria - zoals hij het zelf noemt - is ook weer voor een tijdje in orde.

KLIK. Volgend beeld, een filmpje deze keer. “De tour met Black Box Revelation in de USA begin september was zeer zwaar. Mensen onderschatten dat soms want dat is echt hard werken. In België is Black Box zeer populair, maar het budget voor de tour in Amerika was zo klein dat we vaak niet eens in een hotel sliepen. Ik heb vele nachten gewoon ergens op de grond geslapen, bij Amerikanen die we daar hadden leren kennen.” In het filmpje zien we Jan, Dries, Anton en nog drie Amerikanen dansen op muziek van Sam Gooris. Onversneden rock ‘n’ roll!

“Ik ben van plan om er volgend jaar eens voor een maand tussenuit te gaan, het lijkt me wel wat om even in Berlijn of Londen te gaan wonen. Dat hoeft zelfs niet in een grote stad te zijn, maar dat mag even goed in de middle of nowhere met een buur die twee kilometer verder woont.”, besluit Anton. Maar eerst wordt er dus nog wat getourd en wordt de tentoonstelling van deze zomer voorbereid. Ik mocht van Ben enkel verklappen dat het de laatste A&Gallery tentoonstelling wordt - wat bij deze gebeurd is - maar op het gepaste moment zal de nodige informatie bekend gemaakt worden. Vanaf dan zal Anton Coene niet langer de ‘Generatie Morgen’, maar de ‘Generatie Nu’ zijn.

Veertig Dagen Vogelzaad

Mon, 18 Mar 2013 16:14:00 +0100

Twee weken geleden was mijn lief in België en dat hebben de lokale middenstand en mijn portefeuille geweten. Frieten eten bij Julien, kleren kopen bij Mieke en Thierry, pintjes drinken in de Vooruit en jenever drinken bij Pol: been there, done that! Tussendoor ging ik ook op zoek naar de beste veggiespots in Gent om er een artikel over te schrijven dat in Schamper verschenen is. Echte veggies zullen de meeste plaatsen al kennen, maar dit artikel is dan ook bedoeld voor mensen die meedoen aan Dagen Zonder Vlees - en dus normaal vlees eten.

Nog even en Dagen Zonder Vlees zit erop! Dat betekent dat je binnenkort weer naar hartenlust kan genieten van een lekker stukje kip of andere dode beestjes, en dus niet meer badend in het zweet hoeft wakker te worden omdat je nog maar eens over een goeie Bicky droomde.

Voor het zover is, zit er niets anders op dan te overleven op gras en vogelzaad. Of niet? Wij trokken eropuit en gingen op zoek naar de beste vegetarische eetplekjes in Gent. Het geluk stond daarbij aan onze kant aangezien Gent zowat het walhalla van de Vlaamse vegetariërs is, en daar zit het Ethisch Vegetarisch Alternatief (EVA) zeker voor iets tussen. Voor wie zich altijd afvroeg wat er gebeurde in het gebouw schuin tegenover de Vooruit: daar zit EVA, een organisatie die vegetarisme promoot, waardoor men bij het concept niet meer spontaan aan hippies met een bakfiets denkt.

Een paar meter naast het hoofdkantoor van EVA ligt Tasty World, een vegetarisch fastfoodrestaurant. De McVeggie, quoi. Heerlijke burgers, maar net niet genoeg voor een volledige maaltijd. Vergeet zeker je studentenkaart niet te tonen voor een korting! Wie iets kwaliteitsvollere veggieburgers wil, kan in de Nederkouter terecht bij Greenway. Doorgaans duurder dan Tasty World, maar tot 30 maart stunten ze hier: wie een printscreen van zijn of haar Dagen Zonder Vlees-profiel toont, kan eenmaal gratis gaan eten. Gratis als in: voor niets, nul euro. Je moest al onderweg zijn!

Wie een lief heeft dat Dagen Zonder Vlees maar niets vindt, kan gaan proeven van de —pun intended — ballen van Wim Ballieu. In Balls & Glory draait deze knappe tv-kok gehaktballen die voorzien zijn van een heerlijke vulling, zoals appeltjes of spinazie. Veggies komen hier aan hun trekken met ballen die gemaakt zijn uit rijst in plaats van gehakt. Kom wel op tijd, want de kans is groot dat de veggieballen uitverkocht zijn en je het dus toch met een vleesbal moet doen.

Ook De Frietketel is een aanrader voor gemengde koppels: elk vleesje heeft er een vegetarisch alternatief. De extremisten onder de veggies zijn trouwe klanten van deze frituur, die al haar eten bakt in plantaardig vet. Een puntje van kritiek is dat de porties hier belachelijk groot zijn; met een ‘klein’ bakje frieten voorzie je een middelgroot Afrikaans land vier dagen van voedsel. Wat voor zin heeft ‘ecologisch verantwoord’ eten als men kilo’s frieten moet weggooien die niet worden opgegeten?

Een verborgen parel onder de vegetariërs is Pacha Mama, waar je gratis kraantjeswater drinkt en uiterst vriendelijk behandeld wordt. Wie niet weet wat kiezen raden wij aan om zeker eens de dagschotel te proberen!

Als je ouders de komende dagen op bezoek komen en voorstellen om het eten te betalen, beschikt Gent ook over een ruim aanbod vegetarische eetplekjes die iets duurder zijn. Avalon bijvoorbeeld, het restaurant dat vorig jaar de hapjes verzorgde op de legendarische vernissage van de Moby-tentoonstelling in A&Gallery. Word on the street is dat de kleine kaalkop hier soms ook zelf komt eten. Ook de Appelier en de Tuin van Eten horen in het rijtje van deftige vegetarische restaurants. Het buffet van Komkommertijd ten slotte is legendarisch onder de Gentse veggies. Niet extreem duur en er is ook een take-away.

Uiteraard is er ook in de ‘gewone’ Gentse restaurants meestal een vegetarisch alternatief, zoals de broodjes ‘pure kost’ bij Verlorenkost of de vegetarische quiche in het café van Sphinx Cinema. Ook in studentenrestaurant De Brug biedt de UGent vegetarische maaltijden aan, al hadden we dit aanbod graag wat ruimer gezien. De vegetarische ‘gehaktballen’ in De Brug zijn trouwens écht niet te eten. Het zou ons niet verbazen mocht men hetzelfde spul als cement kunnen gebruiken.

L

Sun, 17 Mar 2013 11:13:00 +0100

I Will, I Swear is prachtige postrock uit Gent die ik leerde...

Sat, 16 Mar 2013 20:00:00 +0100

I Will, I Swear is prachtige postrock uit Gent die ik leerde kennen in het mooiste radioprogramma van de hele wereld: Glimworm. Iedere zondagavond op Urgent.Fm, en gelukkig ook online te herbeluisteren.

Wie gelijkaardige groepen kent mag me die altijd sturen (via mijn ASK-vakje of door hieronder wat bands te posten). Andere Belgische luistertips in hetzelfde genre zijn Tomàn en Low Vertical, die een beetje als The Notwist klinkt. Low Vertical speelt woensdag trouwens een concert in de Charlatan (bij mijn weten zelfs gratis) naar aanleiding van TUMULTINGENT. Allen daarheen!

En dan nu... reclame!

Sat, 16 Mar 2013 12:25:00 +0100

Haal de slingers maar boven, want Vier is (een beetje) jarig! Zondag 17 maart is het precies een half jaar geleden dat de zender van Woestijnvis haar blijde intrede maakte in het Vlaamse omroeplandschap, en dat mag gevierd worden. Of niet? Ongeveer een jaar nadat ik een eerste blogpost over Vier schreef is het tijd om terug te blikken op de voorbije zes maanden.

17 september 2012 ging een belangrijke dag in het Vlaamse medialandschap worden. Op de voorpagina’s van de kranten had men het zelfs over “een keerpunt in de mediageschiedenis”. Nou moe! Terwijl de mensen van Woestijnvis zelf nog enigszins nuchter probeerden blijven, gingen journalisten dagenlang bladzijdes vullen met hoe alles anders ging zijn na de komst van Vier. Zowat iedere nuchtere mens had door dat de komst van Vier nu ook weer niet zo heel veel ging veranderen, maar toch surfte iedereen mee op de Woestijnvis-roes. Meer dan 1 miljoen mensen zagen hoe Philippe Geubels en Steven Van Herreweghe op 17 september om 19u30, in het bijzijn van Vlaams minister-president Kris Peeters, de boel officieel in gang mochten steken.

Zes maanden later zitten die wittebroodsweken erop, en komen de eerste barstjes in het huwelijk dus Vier en Woestijnvis. Zo heeft de zender kritiek op het aanbod van het productiehuis, en ergert men zich bij Vier aan de keuzes die Woestijnvis maakt, onder andere in de voortdurende wijzigingen in het zendschema. De reden voor dit paniekvoetbal zijn uiteraard de kijkcijfers die uitblijven.

Het makke antwoord van Woestijnvis op die dalende kijkcijfers is steeds dezelfde: “Ja, maar de VVA (de verantwoordelijke voor de aankopen in het gezin, de interessantste doelgroep) kijkt wél naar de programma’s”. Larie natuurlijk, die bedoeld is om de adverteerders te paaien. Het andere excuus, “de Vlaming is honkvaster dan we gedacht hadden” klopt deels, maar ook niet helemaal. Ja, de Vlaming keek afgelopen maanden nog steeds naar VRT en VTM, maar dat komt in eerste instantie omdat beide zenders gewoon écht goede programma’s hadden gemaakt. Met ‘Quiz Me Quick’ en ‘Clan’ werd bewezen dat andere productiehuizen ook topfictie kunnen maken, en ‘Man Bijt Hond’-opvolger ‘Iedereen Beroemd’ is nog niet zo goed als haar voorganger, maar is gelukkig pakken beter dan ‘1000 Zonnen’. Geen enkel Woestijnvis-programma of –figuur won dit jaar trouwens een Vlaamse Televisie Ster, op Sofie Lemaire (rijzende ster) na, een unicum.

Zelfs wie geen kijkje achter de schermen kan nemen merkt dat het rommelt bij Vier: programma’s krijgen amper de tijd om te groeien, tv-gezichten worden in alle haast veranderd en uurschema’s worden door elkaar geklutst alsof het eitjes zijn. Woestijnvis luistert daarnaast te weinig naar haar kijkers, waardoor het publiek afhaakt van vroegere sterkhouders als ‘Komen Eten’.

Nu de herfst en winter voorbij zijn zal blijken dat de dure programma’s niet zullen blijven komen, waarna de kijkcijfers nog een stukje verder zullen zaken. Wie naar Vier kijkt zal steeds meer nieuwe Woestijnvisprogramma’s zien die door critici maar als ‘matig’ zullen omschreven worden. De Kruitfabriek is zo’n programma: een redelijk goeie talkshow, al mist Tom Lenaerts de punch van een goeie talk show host. Daardoor haalt De Kruitfabriek bijlange niet het niveau, de snedigheid en de interessante gesprekken van ‘De Wereld Draait Door’. Op 13 december 2011, toen Wouter Vandenhaute de adverteerders inlichtte over zijn plannen met Vier, werd De Kruitfabriek trouwens aangekondigd als “een programma dat niet te vergelijken is met iets dat al op het scherm is”. Inderdaad, een talk show, dat hadden we nog niet gezien!

Aangezien ik een kleine vakidioot ben surf ik geregeld naar de site van Humo (“de bitch van Woestijnvis”, dixit pdw) om de kijkcijfers van Woestijnvis eens te bekijken. Wat mij daarbij opvalt is dat er nog steeds zo veel (heruitzendingen van) Amerikaanse series als CSI worden uitgezonden. Waarom zou men niet teren op de eigen catalogus van schitterende Woestijnvisprogramma’s? ‘Neveneffecten’ of ‘Alles Kan Beter’ heruitzenden? Of liggen die uitzendrechten hiervan bij de VRT?

Zoals ik vorig jaar voorspeld had zijn er al enkele mensen opgestapt, en er zullen er sowieso nog volgen. Vooral de zet van Tom Van Dyck vond ik onverwacht, aangezien hij enkele weken voordien nog overal mocht komen opdraven om de praten over ‘Met Man en Macht’, de prestigieuze fictieserie die hij met Tom Lenaerts maakte.

Uiteraard zijn er ook enorm veel goede veranderingen sinds de komst van Vier, zo zijn de omroepen veel meer gaan letten op de esthetiek van hun vormgeving (‘Iedereen Beroemd’ en ‘Soundtrack’ bijvoorbeeld). Ook goed van Vier is de manier hoe ze met social media omgaan (met dank aan Arnout Bracke?) en de online videodatabase van programma’s als De Kruitfabriek. Vier nu al doodverklaren zou wat overhaast zijn, maar het valt absoluut niet te ontkennen dat de zender het de komende maanden en jaren niet gemakkelijk zal hebben. VTM is ook niet op 1 dag gebouwd, maar toen was de (televisie)wereld toch net een beetje anders…